`Ook dansmuziek moet inhoud hebben'

Het Duitse duo Le Hammond Inferno, nauw betrokken bij de easy tune-hype, brengt op hun Bungalow-label gelijkgestemde artiesten die zichzelf niet erg serieus nemen, maar wel toegewijd te werk gaan. Het duo maakte pas onlangs zijn echte debuutalbum: My First Political Dance Album.

Met hun opvattingen van de easy listening, ofwel easy tune, boden Marcus Liesenfeld en Holger Beier vijf jaar geleden een alternatief voor de rock- en technocultuur van destijds. ,,Het was een interessante paradox, dat de meest conservatieve muziek denkbaar een underground-functie kon hebben. Jammer genoeg werd 't zelf weer heel snel heel saai'', zegt Liesenfeld. ,,Dat was bijna een kwestie van minuten.''

Een belangrijke factor in de snelle neergang van het easy tune-fenomeen was de overdadige media-aandacht. ,,De Duitse media die zich op onze feesten meldden, hadden het allemaal over de James Last-revival, terwijl wij nooit één plaat van Last gedraaid hebben. Het werd binnen de kortste keren een ongelooflijke hype, zonder dat wij er ook maar iets aan deden, behalve onze feesten organiseren. Ineens waren er vijf camerateams tegelijk binnen, kwamen we op Tagesschau en stonden we in Der Spiegel en Stern.''

Vijf jaar nadien debuteert het duo alsnog met een eigen album, een snel gemaakte plaat voor de Japanse markt daargelaten. ,,Die titel is bedoeld als een soort provocatie'', zegt Liesenfeld over het pittige My First Political Dance Album. ,,De meeste dance-cd's zijn, wat mij betreft, geen albums, maar compilaties van clubtracks en wat vullers. Geen platen om mee naar huis te nemen om bewonderend de hoes en de teksten te bestuderen. Wij wilden een plaat maken die goed is om op te dansen, maar die tegelijkertijd iets betekent.''

Beier en Liesenfeld raakten gefrustreerd door het gebrek aan inhoud in de hedendaagse dansmuziek. ,,Inhoud, diepgang, je snapt wat ik bedoel. Dat zit hem ook in de teksten. Dat begrijp ik niet van Daft Punk, visionaire genieën in elk opzicht: muziek, videoclips, hoezen, alles. Maar die teksten! One More Time gaat niet verder dan disco in de jaren zeventig. Waarom gebruiken zulke slimme jongens zulke stomme teksten?''

Liesenfeld is zich ervan bewust dat, zeker in dansmuziek, de teksten wel het laatste zijn waarop het publiek let. ,,Daarom gebruiken wij de middelen uit de dansmuziek: herhaalde slogans, die we net een andere draai geven. We willen niet dat ze ophouden met dansen en ineens onze politieke ideeën noteren. Maar als een danser voor de vijfde keer Move Your Mp3 hoort, mag hij zich best eens op zijn hoofd krabben en denken: wat? Zelfs als je muziek maakt voor de dansvloer, mag het ergens over gaan. Dan heb je er thuis ook nog wat aan.''

My First Political Dance Album moet een plaat worden in de `ouderwetse' albumtraditie. ,,Een plaat met een leidende gedachte, om het woord concept-album maar te mijden, die zich uitstrekt tot de teksten en de hoes. De lengte is ook al ouderwets: 48 minuten, terwijl het gemiddelde dance-album al snel vijf kwartier duurt. Ons album moest op een enkele vinylplaat passen. Lekker ouderwets, back to basics.''

De hoes verwijst met zijn in groene weiden grazende koeien naar Atom Heart Mother van Pink Floyd, zo'n klassieke elpee. ,,Op The Chill-out Album van The KLF staan ook van die koeien. Het is een knipoog naar de dingen die we goed vinden. Toen we deze foto uitzochten dachten we dat 't de meest onpolitieke hoes denkbaar zou opleveren. Maar ja, dat was vóór de BSE-crisis.''

Zo haalt de politiek je in waar je bij staat. Dat is ook gebeurd bij de Love Parade, die zich elk jaar in Liesenfelds woonplaats Berlijn afspeelt. Een eerder, wijselijk gesneuveld, hoesontwerp behelsde de gewelddadige dood van een Love Parade-raver. ,,Begrijp me goed, ik ben erg voor het idee van een miljoen jongeren die staan te dansen in de straten van Berlijn in plaats van elkaar af te maken. Maar de oorspronkelijke bedoelingen zijn bedorven onder commerciële belangen. En elke politieke partij heeft zijn eigen truck, die meerijdt. Je kunt zoveel meer doen met zo'n concept.''

Die loop van de geschiedenis is des te triester omdat techno een belangrijke rol speelde in het bijeenbrengen van de jeugd van Oost- en West-Berlijn in de tijd na de val van de Berlijnse Muur. ,,Daar zag je dat techno die politieke kracht heeft. De eerste plekken waar Oost en West elkaar ontmoetten, waren de clubs. Berlijn is bovendien de enige plek waar de eenwording echt heeft doorgezet, mede dankzij techno. Dat is in de rest van Duitsland helemaal niet gebeurd.''

Ook voor het uiterst veelzijdige muzikantenpalet dat tegenwoordig Berlijn weer op de kaart zet, was die periode belangrijk. ,,De mensen van Jazzanova, Basic Channel, het Kitty Yo-label: we leerden elkaar kennen in die clubs. Daar zagen we Alec Empire draaien en Stereo Total spelen. Daar liggen de kiemen van wat nu aan de gang is.''

Wegens de verwarrende geschiedenis van Berlijn zijn de huren en prijzen er laag. Daardoor is er veel ruimte voor experimenten. ,,De Berlijnse bands op ons Bungalow-label zouden nergens anders kunnen overleven. Je kunt gemakkelijk dingen uitproberen, omdat je niet veel geld nodig hebt om van te leven. Je kunt zonder veel moeite een club afhuren om iets bijzonders te doen. En alle muzikanten en labels zijn erg geïnteresseerd in wat de anderen doen. Daarom is Bungalow nauw met Berlijn verbonden.''

De `postrock'-achtige groep Stereo Total, de meidengroep Pop Tarts, de Japanse groep Plastic Fantastic Machine, de met vet Iers accent rappende `slapstick'-hiphopgroep Olympic Lifts: het zijn maar enkele van de zeer uiteenlopende acts die in Bungalow een thuis vinden. Wat bindt hen? ,,Een groep op Bungalow moet iets doen wat verder niemand doet, ook al maak je popmuziek, wat hele volksstammen doen. Onze bands hebben allemaal een bepaalde houding: ze nemen zichzelf niet al te serieus, maar ze weten wat ze doen en dat doen ze erg professioneel en toegewijd.''

Le Hammond Inferno en Bungalow zijn relatief groot in Japan. Op de compilatie Sushi 3003 brachten ze de Japanse `clubpop'-scene onder de aandacht van het Westerse publiek. Clubpop is verwant aan de vroegere easy tune en de huidige lounge, een fenomeen dat Liesenfeld met veel reserve bekijkt. ,,Saaie muziek. Ik wil niet arrogant zijn, maar op die Sushi-plaat stonden al housenummers met Braziliaanse ritmes, zoals je die nu in elke loungebar hoort. Triest eigenlijk, waarom zou je dat allemaal over willen doen? De kick voor Holger en mij, en voor Bungalow, is om steeds weer verder te gaan, om nieuwe terreinen te verkennen.''

My First Political Dance Album (BungalowBung 080) verschijnt vandaag bij Labels