Moordenaars of domme kinderen

Wanneer wordt kattekwaad misdaad, wat zijn kwajongens, wat criminelen. Om deze actuele vragen draait de bijzondere, buitengewoon levendige voorstelling The Stones door het MUZtheater. Een dertien- en een vijftienjarige houden in The Stones geen aansteker bij een tent, maar doen iets vergelijkbaars. Vanaf een viaduct smijten ze stenen omlaag, als in een computerspel mikkend op de voorbij scheurende autootjes. Alleen zitten in deze autootjes echte mensen. Een van hen krijgt een steen door zijn voorruit en is dood. Zijn de jongens nu moordenaars of domme kinderen?

De jonge acteurs Mohammed Azaay en Loek Peters, net afgestudeerd aan de Amsterdamse Toneelschool, wekken sympathie met al hun bravoure. Het is een ongemakkelijk gevoel, want de jongens zijn, dat is meteen duidelijk, op zijn minst óók etterbakken. Ze breken aandoenlijk stuntelig in bij een garage. Daar willen ze een Mercedes mollen. Vervolgens dreigen ze een poes met benzine te overgieten en aan te steken. Het wordt al stiller, benauwder in de zaal.

The Stones is de Nederlandstalige versie van een Australisch toneelstuk door het Zealtheatre, dat vorig jaar op uitnodiging van het MUZtheater kort door Nederland toerde. De twee Australische regisseurs Tom Lycos en Stefo Nantsou maakten nu ook de Nederlandse Stones. Het stuk is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal.

The Stones wordt luchtig gebracht, wat het des te beklemmender maakt, uiteindelijk. Dit is nu eindelijk eens een voorstelling voor jongeren die niet gebukt gaat onder humorloosheid. Doorgaans lijken theatermakers van mening dat het uitbeelden van het `echte leven', de hardheid van de straat, alle humor per definitie buitensluit. Maar Azaay en Peters springen rond in hun trainingspakken, rennen op de plaats om te vluchten voor de politie, beelden gebouwen, auto's en straten uit als een soort mime-clowns. Het decor bestaat uit niet meer dan een ladder en twee schragen, het licht, ook in de zaal, is hel. De acteurs wisselen vliegensvlug van rol. De rits van het trainingspak iets omlaag en daar verschijnen twee stropdassen: twee agenten. Van aard zijn die politiemensen al even subtiel, maar fundamenteel verschillend als de twee jongens. Tussendoor neemt Azaay plaats achter een drumstel en grijpt Peters een saxofoon, waarna ze samen met gitarist Alan McLachlan de vele emoties van de voorstelling nog eens extra aanzetten.

De jongens worden vrijgesproken. Is dat terecht? De jongste jongen (Azaay), met ontwapenende blik onder een grijs mutsje, is zo overtuigend veranderd in een ziek, bibberend vogeltje dat je medelijden hebt. En hoop. Maar de andere, de stoere, dommere (Peters) wekt achterdocht met opmerkingen als: ,,Denk je dat we nu op tv komen?'' Zo eindigt de voorstelling onbehaaglijk, maar toch ook voldaan. Dit ging nou eens echt ergens over.

Voorstelling: The Stones, door het MUZtheater. Tekst en regie: Tom Lycos, Stefo Nantsou. Spel: Mohammed Azaay, Loek Peters. Vanaf 13 jaar. Gezien: 1/3,

De Krakeling Amsterdam.

Nog te zien o.a. 8 t/m 10/3, Toneelschuur Haarlem, 30/3 Schouwburg Utrecht.

Inl. (075) 7715770.