Dominante genen

Fusies van gelijken bestaan niet. Een van de partners wordt vanzelf dominant.

Deze stelling betrok bestuursvoorzitter R. Groenink van ABN Amro vorige week. Daarmee wimpelde hij avances van de Britse bank Barclays af. Groenink bewijst met zijn stelling zijn eigen gelijk. Wie trekt tien jaar na de vorming aan het langste eind bij ABN Amro en bij ING, dat morgen zijn tweede lustrum viert?

De afkomst van de twee voorzitters maakt duidelijk welke genen dominant zijn. ABN Amro wordt geleid door een manager die opklom bij Amro, een beursbank, gewend om meer risico's te nemen, ook in kredieten, maar tevens een bank met een zwakke positie op de particuliere markt.

Zijn tegenvoeter bij ING is E. Kist, opgeklommen bij verzekeraar Nationale-Nederlanden, de vanzelfsprekende marktleider, waar je leert hoe je risico's moet vermijden en gestage winstgroei kunt boeken.

Groenink stuurt ABN Amro richting meer zakenbank, waar de winst gekoppeld is aan grillige financiële markten. Beleggers schrokken vorige week: zo profijtelijk was 2000 niet, en de malaise op de markten wordt eerder groter dan kleiner. Typerend is het lot van zakenbank ING Barings: door ING getrimd, werd het Amerikaanse deel vorige maand overgedaan aan ABN Amro.

ABN Amro gokt op massaal banenverlies plus reorganisatie van het Nederlandse kantorennet om de kosten te verlagen. Kritische massa op de particuliere markt was, met buitenlandse expansie, juist het argument voor de fusie van 1991.

De reorganisatie bevestigt dat ABN Amro de slag verloren heeft met marktleiders Rabobank en ING (Postbank en ING Bank). Erger nog: de internetbank ING Direct, die voortborduurt op het thuisbank-concept van de Postbank, neemt ook een voorsprong in Europa.

ING, aandeelhouder in onder meer de uitgever van deze krant, liquideerde vorig jaar een deel van zijn beleggingen en stak het geld in Amerikaanse verzekeraars, lees: vermogensbeheer. Verzekeren en vermogensbeheer leveren tweederde van de ING-winst. De zaken van de verzekeraars zijn voor 85 procent levensverzekeringen. Goed voor gestage groei, weinig risico`s.

ING balanceert tussen de massamarkt en de markt van grote bedrijven, met lage marges, maar hoge volumes die neerdwarrelen op de consumentenmarkt.

Tien jaar na twee `fusies der gelijken', hebben de risiconemers van Amro de overhand, terwijl de risicomijders van Nationale-Nederlanden hún fusie met Postbank en de NMB domineren. Deze scheiding der geesten biedt beleggers de keuze. Ze prefereren ING.