Brandoffers

Bij rijkdom horen mega-brandoffers van dierenlijken. Op de varkenspest en de BSE volgt een virulente vorm van mond- en klauwzeer. Stallen worden onverbiddelijk ,,geruimd'' en het vee wordt verbrand. Dit soort maatregelen zijn de prijs die dieren betalen voor de ongebreidelde consumptie van hun eiwitten.

De mensen hadden het helemaal niet zo gewild. Zij wensen goedkoop vlees dat rondwandelt in een knus boerderijtje of hoenderhof met gezellig, natuurlijk stro. Dieren mogen ook niet worden geslacht maar moeten het cholesterolvrije vlees afgeven zoals een kip eieren legt. De eter wenst niemands dood. Omdat de aandacht voor al die ziektes duidelijk maakt dat zoiets niet bestaat, zijn de eters massaal uitgeweken naar vis-filet (zonder kop en ogen). Maar nu vechten Europese vissers om de laatste kabeljauw in de Noordzee. Vangstverboden, blokkades. Dat is gunstig voor commerciële viskwekerijen. Die verspreiden in zee nieuwe ziektes die de laatste wilde zalmen en kabeljauw uitroeien.

Het kabinet heeft van de varkenspest-crisis geleerd. Indertijd kon iedereen op televisie varkenslijken van de grijper in containers zien vallen. Nu geschiedt de ruiming van koeien, schapen en varkens in alle beslotenheid, zonder de camera erbij. Dat scheelt alweer.

Voor de filet-etende dierenvriend heeft het kabinet veel liefs in petto. Het houden van nertsen wordt verboden. De meeste vleeseters houden niet van bont dus dat is onethisch. Aan de jacht op de vos komt misschien ook een eind. De jacht van de vos zelf op het schattige konijntje, de eenzame grutto, de leeuwerik en de kwartel moet wel buiten beeld blijven. Zieke stadsduiven moeten daarentegen worden gespaard. Die verdienen zaad-restaurantjes en publieke vogel-wc's.