SATELLIETTELEFOON

Journalisten in oorlogsgebieden sjouwen zware attachékoffers met satelliettelefoons met zich mee. Ook schepen kunnen midden op de oceaan vaak rechtstreeks contact maken met een satelliet.

De omvangrijke apparatuur is nodig wegens de grote afstand die moet worden overbrugd tot de satelliet (zo'n 36.000 km). Een satelliet die op deze hoogte hangt, draait precies in 24 uur rond de aarde, in hetzelfde tempo als de aarde zelf rond haar as draait. Daardoor lijkt het of de satelliet stil hangt aan de hemel.

De beperkingen van satellietcommunicatie worden kleiner als de satellieten dichter bij de aarde staan. De satelliettelefoon heeft dan minder zendvermogen nodig en wordt daardoor een stuk handzamer. De technologie voor zo'n telefoonnet is echter complex. Laagvliegende satellieten kunnen niet op een vaste plaats boven de aarde blijven hangen.

Motorola, een Amerikaanse producent van communicatieapparatuur, heeft toch geprobeerd een stelsel van tientallen laaghangende satellieten in de lucht te brengen. Iridium, zoals deze dienst heette, begon begin 1999. Het project kostte tientallen miljarden guldens, die snel moesten worden terugverdiend met nieuwe abonnees. De gehoopte massale toeloop van consumenten bleef echter uit. Iedereen had al een mobieltje. De satellieten zijn daarom inmiddels vernietigd.

Gerectificeerd

Kunstmanen

In het bericht Satelliettelefoon (in de krant van donderdag 1 maart, pagina 33) staat dat de satellieten van het telefonienetwerk Iridium van Motorola zouden zijn vernietigd. Dat is onjuist. Er waren weliswaar plannen om de kunstmanen in de dampkring te laten verbranden, maar het netwerk werd uiteindelijk overgenomen door een ander bedrijf. De kosten van de opbouw van het Iridium-netwerk bedroegen geen tientallen miljarden, zoals vermeld, maar circa vijf miljard gulden.