Een nieuwkomer zonder ambitie

Een beetje bezorgd belde ik mijn neef in Nijmegen. We hadden op 24 februari afgesproken, maar dan is het vooral in het zuiden volop carnaval en dat maakt een gewoon cafébezoek bijna onmogelijk, zo meende ik in mijn Noord-Hollandse onwetendheid. Hij stelde mij gerust: het carnaval is een beetje uit Nijmegen vertrokken. Er staan tenten op enkele pleinen en slechts een handvol cafés doet actief mee aan dit volksfeest. Breda of Tilburg, da's pas gevaarlijk lollig. Ondanks deze geruststelling werd in de trein tussen Arnhem en Nijmegen flink gezopen, geboerd en geschreeuwd door een gezelschap in Schotse rokken en koeienpakken. Op hun hoofd droegen ze een muts van een soort gestold overgeefsel. Ik vreesde het ergste, maar mijn neef had gelijk: het valt reuze mee in Nijmegen.

Bij recente inspectie op de brandveiligheid telde de brandweer hier 410 cafés. Dat zijn er honderd meer dan in Maastricht, dat toch bekend staat om zijn uitbundig drinkgelag. Nergens in Nederland is meer terrasruimte dan in Nijmegen. Nieuwe horecabedrijven worden door de gevestigde etablissementen niet met open armen ontvangen, want dat betekent in de zomer zo'n twintig stoelen minder op straat.

We zijn op weg naar een nieuwkomer. Een half jaar geleden opende café Lux zijn deuren. Het ligt net buiten het lange lint van kroegen in de binnenstad, op een gerenoveerd pleintje, waar een oude kerk als een anachronisme tussen de moderne vormgeving staat. Wie niet weet waar café Lux is, moet goed zoeken, want op het grote gebouw, waarin zeven bioscoop- en theaterzalen zijn gevestigd, staat nergens dat hier ook een café is. De getinte ruiten helpen al evenmin en het is even zoeken naar de ingang. Wie in Nijmegen iets nieuws begint en succesvol wil zijn, moet een origineel idee hebben en veel geld in de zaak investeren, weet mijn neef met vijfentwintig jaar ervaring in de Nijmeegse horeca. Dat heeft ook een keerzijde: in Nijmegen en omstreken wemelt het van patserige koppelbazen die met aanhang de trendy zaken bezoeken. Dat is niet het publiek dat je graag over de vloer ziet komen.

Dat Lux in het café geïnvesteerd heeft, is duidelijk zichtbaar. We zoeken nog naar het originele idee. Dat kan toch niet de loungeruimte in de hal zijn? Het café is ruim, licht en met eenvoudige materialen mooi afgewerkt, geverfd in overwegend pastelkleuren en de tafels en stoelen zijn van hout in een strakke, simpele vormgeving. De cafévloer is vanaf bovengelegen overgangen naar de bioscoopzalen telkens zichtbaar.

Het is rustig op de zaterdagmiddag, maar het personeel, dat een beetje rond de bar hangt, wekt niet de indruk dat er vandaag wordt bediend. Als even later oud-burgemeester Hans Alders met een groot gezelschap het café binnenkomt, vrezen we voor de bestelling van ons kopje koffie. De koffie komt toch, maar dient direct te worden afgerekend. De lunchkaart komt met een verveeld zuchtje op tafel, want broodjes kunnen niet bij deze dame worden besteld, maar bij de Sushi-bar achter in de zaak, zo laat een collega van de vermoeide serveerster ons na enige tijd weten. Sushi? Is dit dan de gouden vondst? Nou nee, sushi staat niet op de lunchkaart en de bediening – voorzover aanwezig bij de Sushi-bar – is ook niet erg enthousiast om de Japanse lekkernij aan te bevelen. De ambitie van het personeel in café Lux doet een beetje denken aan de sfeer in een groot warenhuis tegen sluitingstijd.

We kiezen ciabattabroodjes met blauwschimmelkaas en tuinkers en eentje met Japanse kip en wasabimayonaise (beide ƒ9). De keuze op de kaart is niet groot, maar oogt exclusief. Zalm, mozzarella met gedroogde tomaten, pastrami: het klinkt lekker. Ook voor de bestelling aan de Sushi-bar geldt dat er direct moet worden afgerekend. Een beetje vervelend als je straks nog een tweede kop koffie zou willen, die ook weer apart betaald moet worden. Op de broodjes valt niets aan te merken. Ze zijn zeer smakelijk, maar een beetje klein. De scherpe wasabisaus zat niet op de kip, maar op een plukje sla naast het broodje. Voor wie tijd genoeg heeft – er is ook een luxe leestafel aanwezig – is eten bij Lux een aangenaam nietsdoen. Zou dan toch de loungeplek in de hal...?

Wat zou er gebeuren wanneer de bezoekers van de vijf bioscoopzalen boven en de twee theaterzalen in de kelder allemaal tijdens de pauze van de voorstelling iets willen bestellen? Een blik op de filmladder leert dat de vertoonde films in Lux geen pauze kennen. Daar is over nagedacht.