Een jaartje lanterfanten

Hoe is het als je kind aankondigt dat het na de middelbare school een jaar naar Australië wil? Hoe bereiden kind en ouder zich voor? Vader en dochter doen verslag.

Backpacker in Down Under

Ik geloof niet dat mijn ouders erg geschokt waren toen duidelijk werd dat ik na mijn eindexamen niet meteen zou gaan studeren. Zelf waren ze na hun middelbare school en tijdens hun studie ook een jaar naar het buitenland vertrokken en ze steunden mijn beslissing dan ook van harte. Moeilijker werd het toen ik besloot naar de andere kant van de wereld te reizen. Waarom moest ik zo ver weg? België of Frankrijk waren toch ook leuke en nieuwe landen?

Maar juist Australië was voor mij het beloofde land. Het cowboyleven lag daar op mij te wachten. Paarden, schapen en ruimte in overvloed. De natuur, de zon, en vooral de vrijheid. Ik verlangde naar avontuur en spanning en verwachtte beide daar te vinden. Door te zoeken in fotoboeken, reisgidsen en op internetsites en door gesprekken met ex- backpackers vergrootte ik mijn kennis. Om wat houvast te hebben, namen we een organisatie in de arm en nog geen halfjaar later was ik op weg.

Die eerste nacht in een jeugdherberg in Sydney was beangstigend. Twee spinnen van monsterachtige proporties hielden ons, vers aangekomen backpackers, uit onze slaap. Later leerde ik deze huntsman-spiders waarderen als ongevaarlijke muskietenvangers, maar op dat moment vroeg ik me wanhopig af waar ik aan begonnen was. Dat ik niet de enige was met zulke gedachten merkte ik de volgende dag, toen één van mijn medereizigers haar vliegtuigticket, een vol jaar geldig, omzette in een rechtstreekse vlucht naar huis. Heimwee maakte haar grote avontuur tot één week ellende.

Al in Sydney bleek dat ik me met mijn Nederlands heel aardig kon redden Down Under. Behalve de vele geëmigreerde Nederlanders trekken jaarlijks duizenden jongeren, en ook ouderen, met hun rugzak naar kangoeroeland. Op de meest afgelegen plekken bleef ik ze ontmoeten: lange mensen met afritsbroeken en zakjes drop in hun rugzak.

Na een paar maanden was het hoog tijd om mijn bankrekening aan te vullen met wat Australische dollars. Het idee dat baantjes voor het oprapen zouden liggen, bleek niet helemaal te kloppen. Ik had een gids meegekregen van Activity met adressen van WWOOF farms, (willing workers on organic farms), eco boerderijen waar backpackers tegen kost en inwoning aan het werk konden. Maar ik had behalve onderdak vooral geld nodig en zocht verder. Ik reageerde op een oproep op het prikbord van een jeugdherberg en kon de volgende dag al beginnen: druivenplukken. Zulke oproepen bleken ook later een effectieve manier om baantjes te vinden, net als gewoon een bedrijf opbellen en mijn diensten aanbieden.

Dat Australiërs een beetje gek zijn, bleek wel toen ik, net aangekomen in Alice Springs, aangenomen werd als gids in de omliggende woestijn. Dankzij mijn jarenlange paardrijervaring en een vakantiebaantje op een Amelander manege werd mijn droom werkelijkheid. Met een klein groepje toeristen trokken we, bepakt met zadeltassen vol water, sinaasappels en kangoeroesteak, te paard de bush in. Gelukkig wisten de paarden de weg. Ondertussen kon ik het thuisfront vrij gemakkelijk op de hoogte houden van mijn where abouts. Op elke min of meer bewoonde plek was wel een internetcafé of een jeugdherberg met een computer. En met de low budget telefoonkaarten kon ik af en toe persoonlijk verslag doen. Met tranen in mijn ogen, boordevol kennis van het Australische bushland en de ervaring van een werkbezoek aan een Aboriginal community rijker verliet ik een maand later deze magische plek.

Ik belandde in een heel ander soort Australië. Het tropische noorden, gebied van de zoutwaterkrokodillen en regenwouden: Crocodile Dundee-land. Tijdens één van de safari-tochten die ik daar maakte hoorde ik vol ongeloof de griezelverhalen aan over pootjebadende mensen die eindigden als tussendoortje van crocs. Ik besloot mijn ogen wijd open te houden voor waarschuwingsbordjes. Dit gebied maakte de grootste indruk op mij. Met tent en gids trok ik verschillende nationale parken door, nietig naast de metershoge bomen, mijn weg banend door het hoge gras. De watervallen en kleurige vogels prijken nu levensgroot op de muren van mijn studentenkamertje.

Anderhalf jaar geleden is het inmiddels, dat ik terugkeerde van mijn ontdekkingsreis. Mijn honger naar avontuur en reizen is allesbehalve gestild. Af en toe zie ik mijn ouders elkaar dan ook een verontruste blik toewerpen als ik thuiskom met enthousiaste verhalen en een brochure over Kenia, Birma of Peru.

Wachten op berichten

Aanvankelijk was ik verbijsterd. Australië! Verder van huis kon haast niet. Dat mijn dochter na het eindexamen niet direct in een collegebank wilde aanschuiven, kon ik begrijpen. Had ik destijds mijn zin gekregen, dan was ik ook niet meteen met biologie begonnen. Maar mijn ouders zagen niets in een jaartje `lanterfanten', zoals zij mijn plan noemden om losse baantjes met reizen te combineren. Na een jaar brak ik mijn studie af en vertrok voor lange tijd met tent en rugzak naar Lapland.

Hoe kwam Australië ineens bovenaan haar favoriete landenlijstje? In haar boekenkast stond geen enkel boek dat zich in dit land afspeelde. Had ze te veel naar Crocodile Dundee-films gekeken?

Toen ze veertien was, nam ik haar mee naar mijn favoriete plek: IJsland, een waanzinnig oord bij de poolcirkel. Als paardengek verheugde ze zich vooral op lange buitenritten met IJslanders. Menige Nederlandse amazone, die uit liefde voor IJslanders de oceaan was overgestoken, bleef daar aan een Homo islandicus hangen. Soms zetten ze samen een manege op. Zou Wienke ooit een tijdje naar het buitenland willen, dan leek mij dat een ideale plek: veilig, vertrouwd en niet te ver weg.

Helaas werd mijn plan in haar eindexamenjaar ruw aan de kant geschoven. 'Australië' werd het nieuwe toverwoord. Met Australië had ik niets. Zelfs reisauteurs lieten dit eiland met zijn eindeloze woestijnen en korte historie het liefst links liggen. Wel kende ik dat dwaze, dweperige boek van Marlo Morgan, `Australië op blote voeten', waarin ze beschrijft hoe ze met Zwarte Koningszwaan en andere wijze aboriginals een tocht door de woestijn maakt. Australië, daar gingen alleen landverhuizers heen, geen vakantiegangers. Dacht ik.

Het was nog niet tot mij doorgedrongen dat het land vooral onder de jeugd immens populair is. Het gaat hier om een westers land waar je met Engels terecht kunt en waar je redelijk gemakkelijk een baantje kunt vinden. Films en televisieseries laten grootse landschappen en een ontspannen bevolking zien. De natuur is buitengewoon fraai: woestijnen, koraalriffen, klappernootstranden, tropische wouden en een spectaculaire flora en fauna. IJsland kan er, ondanks zijn gletsjers en vuurspuwende bergen, niet aan tippen.

Mijn vrouw en ik besloten ons op dit nieuwe reisdoel te oriënteren. Er bleken organisaties te bestaan, zoals `Activity International', die zich helemaal in jonge rugzaktoeristen hadden gespecialiseerd. Ze regelden tickets, onderdak en cursussen. Van vele kanten hoorden we verhalen van mensen die ons verzekerden dat hun zoon of dochter een geweldige tijd in Australië had gehad. We gingen naar een voorlichtingsdag, waar teruggekeerde `backpackers' dezelfde positieve verhalen vertelden. `Down Under' was gewoon een ervaring die je niet gemist mocht hebben.

We kochten een rugzak, slaapzak, wandelschoenen en een 'Low budget'- reisgids. Van vrienden en kennissen kreeg ik adressen van Nederlandse emigranten die ik aan Wienke doorspeelde. We schaften een nieuwe computer aan om haar e-mails te kunnen ontvangen. Het leek ons een goed idee om haar verblijf in Zuidland te laten beginnen op een manege – dat zou haar kans vergroten om een baantje in de paardenwereld te krijgen. Nu en dan legde ik stiekem een boek over de geschiedenis van Australië op haar bureau.

Een paar dagen na haar vertrek kwam de eerste e-mail bij ons binnen. De toon was enthousiast en dat is zeven maanden lang zo gebleven.

INFORMATIE

Activity International, postbus 7097, Groningen. Inl 050-3130666 of www.activityinternational.nl

Travel Active, Albionstraat 30a, 5809 AE Leunen. Inl 0478-551900 of www.travelactive.nl

Australian Backpackers, Scharlo 37, 1815 CN Alkmaar. Inl 072-5116697 of www.australianbackpackers.nl

Andere nuttige informatie – adressen, prikbord, verhalen van reizigers – is te vinden op www.bekpek.nl. BekPek is geen reisorganisatie, maar een contactpunt voor backpackers. Zoek ook via google.com (trefwoorden backpacking en Australië). Wie meer wil weten over WWOOF farms, kan terechtop www.wwoof.com.au.