Loopwerk

Rekel is mee geweest naar Weddesteyn. Eerst hebben we in de nieuwe recreatiezaal gezeten en daar kon hij zijn draai niet vinden; hij heeft een hekel aan parket. Daarna hebben we bij de trap staan wachten tot Iris haar moeder weer naar de afdeling had gebracht; hij heeft ook een hekel aan wachten.

Toen kwamen we buiten en toen moest hij voor zijn gevoel eventjes wild heen en weer. Hij rende een stoepje op. Hij dacht aan het eind daarvan een sierlijk sprongetje te maken en klapte als een voddenbaal tegen de grond. Zijn poten kunnen dat gewoon niet meer aan. Gelukkig niets gebroken, niets verstuikt.

Van deze hond is het loopwerk altijd het sterke punt geweest. Ik herinner me hem op een tocht van elf uur in de Alpen bij Grindelwald (toen was-ie moe, maar toen was ik zelf ook moe). Ik herinner me dat hij op een weggetje langs het spoor meesprintte met passerende treinen, vooral de intercity's. Dat hij in zijn leven tweemaal een haas heeft gegrepen, goed, dat was eerder onhandigheid van de haas dan snelheid van de hond. Maar wat weer wél een prestatie was: dat hij een keer in een restaurant in Groningen, na een verkeerd begrepen commando, vanuit stand op ons tafeltje sprong.

Dat soort dingen heeft ook hij nog in zijn hoofd — maar niet meer in zijn lijf.

Laatst liepen we bij storm over het jaagpad langs de Oude Rijn. Bij een bruggetje bleef ik staan; zelfs op vertrouwde routes kan hij tegenwoordig verdwalen (ook een onderwerp: Alzheimer bij honden). Dus ik zág het gebeuren. Hij stond wat te snuffelen, hij wilde zich omdraaien, hij werd gegrepen door de wind en zeilde zo het water in. Daar lag hij hevig hyperventilerend te spartelen. Bijna zeventien en hij heeft nooit, nooit, willen zwemmen.

Nou ja, als het in een tekenfilm gebeurde, zou je erom lachen.

Wat ik werkelijk tragisch vind: dat hij, hoe stil ik ook te werk ga, nog altijd uit zijn mand komt als ik mijn schoenen aantrek, mijn jas pak en de verrekijker uit de kast haal, en dat hij dan geeuwt en kwispelt, dat hij zich uitrekt en me aankijkt, net zo wakker en gretig als vroeger.