Liefdesgek?

Het is alweer een week stil rond Keizer Karel. Niks meer gehoord van die honderd miljoen. Na het pathetische perscommuniqué van Aalbers vertrok Koeman linea recta naar Dubai, Tob Swelheim naar Zandvoort en Vitesse-preses Jos Vaessen naar de buurvrouw. De vrienden van Aalbers gooien namelijk graag met stenen. En een ongeschonden hoofd is toch het minste wat een mens zijn geliefden bij de jaarwisseling aan kan bieden.

Zeker, een kapitaalinjectie van 100 miljoen zou meer dan welkom zijn geweest voor het noodlijdende Vitesse. ,,Geef mij één goede reden om dit aanbod terzijde te schuiven'', sprak Aalbers bezwerend. Nou ja: Karel Aalbers zelf dus. Een onbetrouwbaarder sujet kom je zelfs in de voetballerij niet gauw tegen. De ex-voorzitter had het over een Nederlands bedrijf dat bereid was Vitesse een florissante toekomst te geven op voorwaarde dat hij, Karel Aalbers, weer de teugels in handen zou nemen. Karel Aalbers patroonheilige van een Nederlands bedrijf? Zouden Charles Z. en de Hakkelaar bovengronds zijn gegaan? Heeft Gil y Gil havenbelangen in Rotterdam? Hebben de Russen Heineken overgenomen? Ik kan mij geen ouderwets Nederlands bedrijf voorstellen dat de reputatie van Karel Aalbers terzijde schuift en de come-back van deze gefortuneerde proleet wil financieren.

Je weet het natuurlijk nooit. Philips lijkt ook losgezongen van het oude ideaal dat marktpenetratie van de goede naam en faam belangrijker is dan omzet van lampen. Op het ereterras van Ajax kom je op sommige dagen honderdvijftig jaar gevang tegen. Maar een bedrijf dat Aalbers dedouaneert is helemaal van God los. Karel moet lekker blijven zitten waar hij thuishoort: in Marbella. Het is al erg genoeg dat hij van daaruit die vier Vitesse-supporters met spandoek straffeloos mag ophitsen om levenslang zijn naam te scanderen. Zo komt Vitesse nooit meer af van de herinnering aan ongedierte in eigen huis.

De figuur van Aalbers is redelijk representatief voor het voorbije sportjaar. Het voetbal werd geteisterd door extreme vormen van demagogie. Achter de mooie schijn wemelde het van geruchten en berichten over corruptie, omkoping, fraude, oplichterij. De nationale volkssport die al gedegradeerd was tot een product, blijkt nog meer donkere kanten te hebben. Wij die dachten dat Gil y Gil en Aalbers uitzonderingen waren, hebben ons vergist. Uitzonderingen zijn de clubs waar niet geknoeid wordt met transfers, waar geen zwart geld circuleert, waar het primaat van traditie en fatsoen triomfeert. En die clubs zijn ook in Nederland op een hand te tellen.

De grootste perversie van Karel Aalbers is de leugen in de liefde. Niet Nuon bezondigt zich aan terreur, dat doet Aalbers zelf. Door de supporters voor te liegen dat Vitesse voor hem als een kind is dat hij wil beschermen tegen de boze buitenwereld. Dat de bric à brac van zijn voorzitterschap een grote paringsdans was. Dat zijn spectaculaire terugkeer om Vitesse voor de toekomst te redden als een ultieme daad van liefde moet beschouwd worden.

Niemand heeft Vitesse meer beschadigd dan Karel Aalbers. Aan de club kleeft de smet van dubieuze geldcircuits, duistere bv'tjes, oplichterij, megalomanie. Dit stigma kan Ronald Koeman met zijn frisse Hollandse kop onmogelijk in een paar jaar wegpoetsen. Overigens was Koeman een van de velen die door Karel Aalbers werd bedrogen. Volgens zijn zaakwaarnemer kan Koeman onder bepaalde voorwaarden het verleden vergeten. Hij zal niet opstappen als de ex-voorzitter zijn rentree maakt.

Dat valt me tegen van Ronald. Ik heb hem altijd gekend als een rechtlijnige Hollander die in de carrousel van compromissen zijn eigen grenzen bewaakt. Stug in de mandekking, stug in het geweten. Koeman weet van zichzelf dat hij een bepaald elan aan beschaving hoog heeft te houden. Dat kunnen niet alle trainers hem nazeggen. Ik kan mij voorstellen dat sommige Nederlandse bedrijven graag met Ronald zouden werken. Hij heeft namelijk wél een uitstraling van betrouwbaarheid. Zoals Bert van Marwijk van Feyenoord die ook heeft. Terwijl hij wel honderd keer binnen is, associeer je Koeman toch niet met plat materialisme.

Voor evenveel God had Ronald Koeman op Kerstavond in de nachtmis voor daklozen kunnen zitten. Biddend naast Louis en mevrouw Van Gaal.