Eeuwige troost bij Julie Andrews

De eenzame vrouw in Sylvia Poorta's theatersolo So long... wil niet zielig zijn en zeker niet verloederd. Ze hangt haar mantel keurig op zijn plaats, plukt de pluisjes eraf, poetst een vlek van haar tv-toestel en wast behoedzaam een paar gebruikte panty's. Kijk haar eens vlijtig zijn. Geen tijd verknoeien, dat is zonde. Zuinig zijn op je spulletjes. Jezelf goed verzorgen.

Nauwgezet voert de vrouw uit wat zij geleerd heeft, maar soms stokt haar accuratesse. Dan vullen haar ogen zich met paniek. Dan biedt de dagelijkse routine geen bescherming meer. Dan moet de wanhoop met sterkere middelen worden bestreden.

Op zulke momenten verliest de vrouw zich in The Sound of Music. Ze verandert in Fräulein Maria, de uitgetreden Salzburgse non die krijgt wat ze verdient: een man en zeven kinderen. Ook in die man en in die kinderen verandert ze. Ze is de vrolijke gouvernante, de strenge Captain Von Trapp, zijn dochtertje. Ze is een gelukkig gezin.

Dat schrijnt natuurlijk. Waar moet de eenzame vrouw heen met haar vermogen tot liefde. Waar moet ze heen met haar stem. Die doet nauwelijks onder voor de sopraan van Julie Andrews, maar de eenzame vrouw heeft geen miljoenenpubliek. Ze heeft helemáál geen publiek, want dat er mensen in de zaal zitten lijkt haar te ontgaan. Het applaus voor haar zo zuiver als de blauwe Alpenlucht gezongen Do-Re-Mi ketst af tegen de doffe meubels van haar benauwde woninkje.

Daar gaat weliswaar de kaars naast het Jezusbeeld aan omdat het kerstmis is, maar heel licht wil het er toch niet worden. So long... fungeert al langer als bitterzoete kerstvoorstelling. Sylvia Poorta en regisseur Peter Sonneveld maakten de productie in 1988 bij het Ro Theater. Nu, na twee reprises en een televisiebewerking, brengt de Trust So long... opnieuw uit. Het cynisme over de valse idylle van Hollywoodfilms heeft plaatsgemaakt voor mildheid. Alsof actrice en personage werkelijk troost putten uit de blijmoedigheid van The Sound of Music. Alsof Christopher Plummer en alle zeven kinderen bij het vallen van de nacht werkelijk op het pijnlijk netjes opgemaakte klapbed van de eenzame vrouw komen zitten.

Voorstelling: So long, farewell, aufwiedersehn, goodbye door de Trust/de Theatercompagnie. Regie: Peter Sonneveld. Spel: Sylvia Poorta. Gezien: 28/12 Trusttheater, Amsterdam. Daar t/m 1/1. Tournee t/m 22/2. Inl. (020) 505205320.