Truckers kunnen niet rekenen

Naam: Rene Sloof

Bedrijf: R. Sloof Transport

Grootste meevaller in 2000: Het succes van de wegblokkades

Grootste tegenvaller: Een leverancier wil maar niet betalen.

Wat bracht het eerste jaar van dit millennium? Rene Sloof had succes met wegblokkades. ,,We hebben maar meteen een heel pakket eisen ingeleverd.''

De Rotterdamse transportondernemer Rene Sloof reed dit najaar mee naar Den Haag. In de kopgroep. Via de 27 mc-zenders (kanaal 19) in de vrachtwagens hielden de chauffeurs elkaar op de hoogte van de wegblokkades en het laatste nieuws. ,,Heel leerzaam was het'', zegt Sloof.

Toen de voorzitter van de vereniging van eigen rijders hem een paar weken daarvoor in Duitsland belde, had hij nog niet kunnen bedenken wat de gevolgen van de acties zouden zijn. ,,Als er iets gedaan moet worden'', had Sloof gezegd, ,,dan doe ik mee.'' Het groepje chauffeurs wilde de raffinaderij in Pernis blokkeren, maar Shell dreigde met een schadeclaim van anderhalf miljoen gulden per rijder. Dan zouden ze massaal gaan tanken bij Shell, ieder twee liter en een paar koppen koffie, een kwartier. Dat was geen officiële blokkade.

Uiteindelijk bleef het bij wegblokkades van individuele rijders en later met z'n allen naar Den Haag. De eigen rijders en alle andere chauffeurs kregen hun gelijk: een dieselcompensatie van 14 cent per liter en goedkopere, zwavelvrije diesel in het nieuwe jaar. ,,Toen we er achter kwamen dat de acties succes hadden, hebben we maar meteen een heel pakket eisen ingeleverd, met ook wat oude wensen erbij.''

Dat geld is eigenlijk een schijntje, zegt Sloof nu, in zijn ouderlijk huis. Daar staat zijn vrachtwagen namelijk. Zijn vader (,,vrachtwagenchauffeur sinds 1946'') geeft af en toe vanuit zijn bruine leren stoel commentaar.

De compensatie heeft Sloof dit jaar nog geen vierduizend gulden opgeleverd op een omzet van twee ton. Terwijl de dure diesel hem dit jaar bijna 12.000 gulden extra kostte, en zijn vakantie. Die kon hij niet meer betalen. Veel rijders bezuinigden op de aanschaf van nieuwe trucks, op een arbeidsongeschiktheidsverzekering, gingen aan de dure diesel ten onder. ,,Ik werkte 70 uur in de week voor een loon van 40 uur'', zegt Sloof. De concurrentie was enorm.

De wegblokkades en de publiciteit daar omheen hebben voor een omkeer gezorgd, zegt Sloof, na acht moeilijke jaren. De eigen rijders hoorden er ineens bij. Ze werden door de politiek en de grote transportondernemingen serieus genomen. ,,Daarvoor werden we alleen maar beschuldigd dat we onder de prijzen reden. We waren een bijhangsel in de transportwereld.''

Één klant klaagde vanuit zijn auto over de files door de wegblokkades, die kon niet naar huis. Maar de meesten regaeerden positief. Als Sloof nu met klanten onderhandelt hebben ze (iets) meer begrip voor een prijsverhoging. ,,Klanten dachten altijd dat ik bakken met geld verdiende.'' De chauffeurs zelf gingen inzien dat ze ook samen konden werken. Met andere chauffeurs richtte Sloof een pool van eigen rijders op.

Voor het eerst sinds 1992 ziet Sloof weer een stijgende lijn: zijn kosten dalen licht, terwijl hij zijn tarieven weer een beetje heeft kunnen verhogen. Maar dat komt ook doordat dit jaar veel transportbedrijven failliet zijn gegaan: ,,De meeste chauffeurs kunnen niet rekenen'', zegt Sloof. Zijn vader: ,,Te weinig opleiding''.

En er zijn geen chauffeurs meer te krijgen. Sloof: ,,Nu word ik zelfs door vreemden gebeld of ik geen containers voor ze kan vervoeren. Ik hoop dat dat zo doorgaat. De best betalende zal het eerst worden geholpen.''

,,Ja hoor'', zegt zijn vader instemmend, ,,zo is het altijd geweest.''

Dit is het achtste en laatste deel in de eindejaarsserie.