Silvester Brobbel

,,Ik wilde de tijd zichtbaar maken'', zegt tekenaar Silvester Brobbel. En daarom ging hij streepjes zetten. Twee jaar lang, om precies te zijn. Hij begon op 9 juli 1998 om vijf voor elf 's ochtends, en stopte op 9 juli 2000 op datzelfde tijdstip. Elke dag zette hij met dezelfde potloodsoort urenlang piepkleine streepjes op vellen papier van 18 bij 24 centimeter, die hij als ze vol waren in identieke kartonnen doosjes bevestigde. Al die tijd zette hij niet één keer hetzelfde streepje.

,,Alles, werkelijk alles wat ik tijdens het werk onderging bleek van invloed op het resultaat'', aldus Brobbel. ,,Het nieuws op de radio, gebeurtenissen in mijn privé-leven, het weer. In de winter tekende ik veel fijner en egaler dan in de zomer. Bij een sterfgeval of een geboorte was ik geagiteerd, dat zag je meteen want dan werden de streepjes dikker. Zelfs het horen van de troonrede op de radio veranderde mijn stemming. Ik kan je precies aanwijzen wanneer wat gebeurde, want ik heb alles genoteerd.''In totaal maakte Brobbel 218 doosjes. 136 daarvan hangen nu in drie rijen aan een muur van het ontbijtzaaltje van Hotel Winston in de Amsterdamse Warmoesstraat, dat sinds twee jaar als expositieruimte voor tekeningen gebruikt wordt. Er hangt een wat louche sfeer, met aftands meubilair en een abominabele verlichting. Je moet je over de tafels heenbuigen om Brobbels tekeningen te kunnen `lezen': velden van streepjes, die je kunt afturen als een abstracte landkaart. Van veraf zijn het sierlijke grijze rechthoeken, van dichtbij gebeurt er van alles.

De tekeningen verdienen een veel beter decor, maar Brobbel stelt zich bescheiden op. ,,Mijn kinderen hebben dit voor me georganiseerd. Het gaat hier best, en de mensen kunnen tenminste 24 uur per dag komen kijken. Dat past wel bij wat ik wil zeggen.'' Hij zou zijn doosjes het liefst nog eens allemaal achter elkaar ophangen, als een echte tijdbalk. ,,Maar waar vind je nou een gang van 44 meter?''

Bij de tekeningen horen twee multomappen die het logboek van de onderneming vormen. Elke dubbele pagina verwijst naar een doosje, met links dezelfde krantenpagina als op hun achterkant is geplakt, en rechts de aantekeningen van de kunstenaar. Behalve begin- en eindtijd van elke tekening noteerde Brobbel ook meer persoonlijke dingen: doktersbezoeken, eetafspraken met vrienden, titels van cd's die hij draaide onder het werk (Keith Jarrett, Nick Cave). De grote wereld links en de kleine rechts lopen synchroon in tijd, maar hebben verder niets met elkaar te maken. Naast `Landoorlog in Kosovo ophanden', voorpaginanieuws op 19 april 1999, schrijft Brobbel: `16.00 u naar Saskia'. `Vliegramp bij Canada: 229 doden' wordt door de tekenaar gepareerd met `14.15 Melle blijven zitten.' Brobbel werd zich gaandeweg bewust van deze kloof. ,,Kleine, banale dingen dichtbij huis raken je kennelijk veel meer dan de grote nieuwsfeiten, al je goedbedoelde betrokkenheid ten spijt. Vroeger wond ik me erg op over al het kwaad in de wereld, maar ik heb leren inzien dat daar iets schijnheiligs in schuilt.'' Maar één keer grepen actualiteit en privé-leven werkelijk in elkaar. `Zware regen zet delen van het land blank' kopte Het Parool op 14 september 1998, en ook Brobbel noteerde: `wateroverlast'. Hij ging die dag toevallig bij vrienden op bezoek wier huis ook door de regen getroffen was.

Silvester Brobbel, `New drawings', t/m 14-1-2001 in: Winston Hotel, Warmoesstraat 129, Amsterdam. Tel: 020-6231380. Dag. 24 u open; gratis entree.