Schoonheid in nutteloze details

Zeventig miljoen dollar. Dat is het budget dat Sega heeft uitgetrokken voor haar meest ambitieuze project ooit: de mooiste en meest realistische voorstelling van de echte wereld in een game. De naam van het spel: Shenmue. Het platform: Dreamcast.

Shenmue zou je kunnen omschrijven als een Action RPG. De afkorting RPG staat voor Role Playing Game, een virtueel rollenspel waarbij je in de huid van verschillende karakters kunt kruipen. Een Action RPG is daadkrachtiger en minder abstract dan gewone RPG's , waar het vrijwel uitsluitend op het voeren van gesprekken en oplossen van puzzels aankomt. Sega zelf ziet het spel minder als een RPG dan als een heel nieuw genre, dat men aanduidt met de term F.R.E.E. (full reactive eyes entertainment). Hiermee wil de Japanse spelfabriek de compleetheid en vrijheid van de virtuele wereld van Shenmue benadrukken. Maar is het spel het meesterwerk geworden waarop iedereen tijdens de jaren van ontwikkeling had gehoopt? Het antwoord op deze vraag is tweeslachtig.

De wereld van de achttienjarige hoofdrolspeler Ryo – het Japan van midden jaren tachtig – is inderdaad ongekend gedetailleerd. De tijd verstrijkt echt en een virtuele dag duurt ongeveer een uur. Om zes uur gaan de winkels dicht en begint het nachtleven, en om uiterlijk half twaalf ligt Ryo weer in zijn bed. Bijna elk spel-object is in drie dimensies gemodelleerd en kan gemanipuleerd worden. Kasten hebben lades die open kunnen en uit de ijskast kun je een fles melk halen. In de keuken kun je elke pot en pan onderzoeken. Die vrijheid is weliswaar niet echt nuttig voor het verloop van het spel, maar vergroot wel het gevoel van `er zijn'.

Het verhaal begint als Ryo thuiskomt en zijn vader op brute wijze vermoord ziet worden door de Chinese maffia. Uiteraard is hij vastbesloten zijn vaders dood te wreken. Zijn zoektocht beslaat drie Dreamcast-cd's en bestaat voornamelijk uit het praten met verschillende mensen om informatie te verkrijgen. Daarnaast verschijnen er regelmatig interactieve filmpjes die het verhaal verder uitdiepen. Je moet ze uitspelen door op de juiste momenten de juiste knoppen in te drukken. Ze zijn erg leuk geregisseerd en creëren het gevoel dat je midden in een actiefilm zit.

Om je spelresultaten te verbeteren kun je overigens de speelhal bezoeken waar je, tegen betaling van 100 yen, allerlei games kunt spelen. Hier vind je onder andere de Sega-klassiekers Hang On en Space Harrier.

Ogenschijnlijk niets dan lof dus, maar toch heeft Shenmue problemen: de trage ontwikkeling van het verhaal en de simpele aard van het avonturengedeelte. De hele actie komt eigenlijk neer op het bezoeken van een bepaalde locatie, waar je vervolgens een puzzel moet oplossen die weer toegang tot de volgende omgeving biedt. En helaas zijn die puzzels, hoewel niet rampzalig, lang niet zo geniaal als die van Nintendo's Zelda: Majora's Mask voor de Nintendo 64.

Een andere kwalijke kwestie is dat het spel veel te lineair is. Je bent verplicht om spel-onderdelen in een bepaalde volgorde uit te spelen, ook als er alternatieve routes lijken te bestaan.

Toch wegen deze bezwaren niet zo zwaar. De grootste lol van Shenmue is namelijk dat je op zo'n realistische manier in een virtuele wereld kunt bestaan. Speelgoedjes uit automaten kopen, een blikje cola uit de muur trekken, op de bus wachten, de supermarkt bezoeken en een praatje maken met Nazomi, Ryo's beeldschone vriendin – het kan allemaal, ook al heeft het totaal geen nut voor de ontwikkeling van het verhaal. En dat maakt van Shenmue wel degelijk iets bijzonders.

Shenmu. Voor Sega Dreamcast. Prijs 170 gulden.