Misverstanden

Onder de kerstboom lag niet het nieuwste nummer van Elsevier dat ondermeer terugblikt op het afgelopen jaar, maar twee kloeke boeken: het tweede deel van de Hitler-biografie van Ian Kershaw en de Marx-biografie van Francis Wheen. De cadeau's maakten het verbod op het huren van The sound of music (,,Die film komt het huis niet meer in!'') meer dan goed.

Zou die ene stem meer in de Europese Raad die Nederland tijdens de Eurotop in Nice binnen sleepte, ook alles meer dan goed maken wat te onzent verbetering behoeft? ,,Onderwijs en gezondheidszorg zijn slecht georganiseerd en financieel uitgekleed, de rechtsstaat en de veiligheid zijn ondermijnd. Hoewel de krapte op de arbeidsmarkt toeneemt, daalt het aantal uitkeringen nauwelijks. En terwijl de integratie van de vorige binnenkomers een groeiend probleem is, neemt de stroom kansarme buitenlanders naar Nederland toch nog jaarlijks toe'', aldus Elsevier. Voeg daaraan toe de ellende bij de spoorwegen, de tegenvallende fusie tussen Hoogovens en British Steel alsmede het vertrek, medio volgend jaar, van Elsevier-columnist Nic van Rossum en het behoeft geen betoog dat de jaarwisseling het zonder `prettig' moet doen.

Natuurlijk zullen de dertien stemmen die Nederland nu heeft in de Europese Raad niet van invloed zijn op een kentering ten goede van binnenlandse problemen. Waar ze dan wel goed voor zijn, hebben noch premier Kok, noch de bewindslieden van Buitenlandse Zaken duidelijk kunnen maken.

Zoals een nieuwe politieke partij of, pak'm beet, een nieuw opinieblad ook altijd duidelijk moet maken wat hun respectievelijke meerwaarde is. In het door partijen en opiniebladen overbevolkte Nederland zijn beide zelden een lang leven beschoren. Gelukkig leidt dat bij de bestaande partijen en bladen niet tot rustig achterover leunen, integendeel. Er wordt gerestyled van jewelste, nieuwe rubrieken verschijnen, oude leggen het loodje. Nee, over de inzet die de redacteuren van de opiniebladen het afgelopen jaar aan de dag hebben gelegd, kan niet geklaagd worden. Deste sneuer is het dat hun wekelijkse product zelden op een enthousiaste ontvangst mag rekenen. Dit in tegenstelling tot een weekblad als Die Zeit.

Misschien is Nederland wel het verkeerde land voor zoveel weekbladen, zoals dit land ook het verkeerde land is voor Jan Mans, de burgemeester van Enschede: ,,Ik had burgemeester van Barcelona moeten worden. Ik ben lid van de Raad van Europa. Een paar keer per jaar komen we in commissie bijeen in Straatsburg. Mijn collega's van Barcelona komen dan aanzetten met een hele staf, secretaresses, kabinetschefs, e tutti quanti. En ze gaan uiteraard uitgebreid dineren. Wij Hollanders komen alleen en eten een broodje op een krukje, want we hebben een kleine vergoeding en we krijgen op onze donder als we thuiskomen. Was je alweer op vakantie? Puriteins Hollands'', zegt hij in Elsevier. Die man had op zijn donder moeten krijgen omdat hij nimmer de moeite schijnt te hebben genomen te informeren hoe het zat bij de vuurwerkopslagplaats SE Fireworks te Enschede. Hij denkt daar zelf anders over: ,,Ik heb geen relatie met vuurwerk, nooit gehad. We hebben in Nederland geen overdrachtsprotocollen. De ene burgemeester komt, de andere gaat.'' En niemand, ook Jan Mans niet, die op de gedachte komt dóór te vragen of onderwerpen te berde te brengen die niet op de agenda staan. Zo iemand is lid van de Raad van Europa. Een beter bewijs dat de Nederlandse bevolking nauwelijks of geen profijt zal hebben van dertien stemmen in de Europese Raad, is er niet. Het tegendeel te denken is een misverstand. Zoals het ook een misverstand is te hopen dat de opiniebladen ooit weer een groeiende lezersschare zullen boeien. Lezers willen namelijk niet vermaakt worden. Daar zijn films voor.

    • Anna Visser