BRANFORD MARSALIS

Dat jazzhelden vroeger zo herkenbaar klonken had vaak te maken met bepaalde gebreken; ze konden eenvoudig niet anders spelen. De moderne, goed geschoolde muzikant kent die beperkingen niet en past zijn sound aan aan de entourage.

Een goed voorbeeld daarvan is saxofonist Branford Marsalis. Hij speelde met Sting, leidde het huisorkest in Jay Leno's `Tonight Show', scoorde een hit met zijn hip-hop groep Buckshot Lefonque en vond het nu weer eens tijd voor een ouderwetse jazzplaat. Het resultaat, met de misleidende titel Contemporary Jazz, frappeert door de macht die erop wordt gedemonstreerd. Hier wordt geen zwaar gevecht geleverd, hier wordt bijna `met losse handen' een prima cd in elkaar getimmerd. Branford kent zijn klassieken, maar blikt minder ver terug dan zijn broertje Wynton op trompet. Wie in de jaren vijftig zijn oren scherpte zal in de onbekende titels, merendeels van Branfords hand, veel vertrouwde elementen horen. Het wringerige zoeken van John Coltrane, de laconieke boertigheid van Sonny Rollins, zelfs de hese zangerig-

heid van Lucky Thompson, een inmiddels vergeten figuur.

Het schoolgeld van saxofonist Branford Marsalis, dit jaar veertig jaar geworden, is dus geen weggegooid geld geweest. Ook zijn begeleiders, pianist Joey Calderazzo, bassist Eric Revis en drummer Jeff Watts spelen op hoog professioneel niveau.

Branford Marsalis: Contemporary Jazz (Columbia CK 63850). Distr. Sony