Column

Kersttoespraak

De koninklijke verloving van Constantijn en Laurentien maakte weer veel in mij los. Vooral medelijden.

Zo'n grote, bijna afgestudeerde jongen van in de dertig die zich vertoont met zo'n muffig mantelpakje van een paar jaar ouder. Is het nou 2000 of leven we nog in 1880? Je hebt als grote kerel toch ballen aan je lijf en denkt toch op een helder moment: laten al die Nederlanders de paarse pip krijgen. Ik koop een mooi huis in het buitenland en ga daar lekker met m'n mokkeltje in wonen! En we leven zo lang en gelukkig mogelijk.

Maar nee hoor, daar stonden ze. Ik wist niet eens dat het begrip `verloven' nog bestond. Hij kneep haar bijna fijn en ging vertellen hoe intelligent ze wel niet was. Ze ging een beetje zenuwachtig giechelen dat hij niet objectief was. En dat was het dan.

Waarom doen we elkaar dit aan? Waarom pesten we elkaar met zoveel amateuristische poppenkast?

Zij vinden het verschrikkelijk om dit te moeten doen en wij, simpele onderdanen, zien dit alles met heel veel schaamrood op de konen aan. Het hele leven bestaat uit rare spelletjes, maar sommige toneelstukjes kunnen we toch gewoon van het repertoire halen? Dit is toch werkelijk te tenenkrommend en oubollig voor woorden.

Onderhand gaat het gerucht dat ze vlug gaan trouwen en dat het snelle stel inzetbaar is als eerste reserve. Trix zit namelijk behoorlijk met die smerige Jorge in haar maag en weet niet hoe ze hem op een beetje aanvaardbare wijze het land in kan loodsen.

Als hij naar het huwelijk van zijn dochter Maxima komt, op het balkon gaat staan wuiven en in een glazen koets gaat zitten zwaaien, komen er zeker rellen. En die zullen tien keer erger zijn dan die in Den Bosch afgelopen week. En hoewel ik fel tegen iedere vorm van geweld ben, sta ik niet voor mezelf in. Een paar onschuldige rookbommetjes? Niemand krijgt hem dan te zien en hij zal huilend en proestend ons democratische land verlaten.

Trix weet dat het ernst is en Kok weet dat helemaal. In elk interview praat hij heel handig en diplomatiek om de hete brij heen, maar hij weet natuurlijk ook dat het gewoon niet kan.

Dus de kans is groot dat Willem doet wat hij beloofde. ,,Als ik om de liefde afstand van de troon moet doen, dan doe ik dat'', sprak hij ooit monter. Het gaat niet om het meisje, maar wel om die vader.

Ik wil Trix in haar komende kersttoespraak niet horen liegen over verdraagzaamheid, saamhorigheid en andere wollige zaken, terwijl ze onder haar stijve kapsel snode plannetjes heeft gesmeed om die engerd toch aan het volk te kunnen presenteren.

Volgens de NRCV heeft driekwart van het Nederlandse volk geen enkel bezwaar tegen de aanwezigheid van Maxima's papa. Ik geloof het graag en het zal Kok en Trix steunen, maar onderschat het kwart van de bevolking dat fel tegen is niet. Daar kan ze veel last mee krijgen.

Natuurlijk moet Willem-Alexander gewoon met die meid kunnen trouwen, maar het kan niet dat wij een vriendje van Videla, die medeverantwoordelijk is voor duizenden doden en vermisten, toe gaan juichen.

Misschien wordt het eerste kerstdag wel een heel interessante toespraak. Wie weet barst Trix in snikken uit en geeft ze alle tegenstanders groot gelijk. ,,Ik ben solidair met de Dwaze Moeders en de duizenden slachtoffers van dit moorddadige regime. Ik ga niet met zo'n type aan één tafel! Willem kiest voor zijn meisje, zij wil haar vader erbij hebben, ziet af van de troon en dat betekent dat niet hij, maar Constantijn mijn opvolger zal worden.''

Dan hebben we wat te babbelen aan het kerstdiner. Dan laaien de huiskamerdiscussies ouderwets fel op. Dan worden we wereldnieuws. Klein landje maakt grote bek waar!

Maar ik ben bang dat het allemaal wel los zal lopen. Trix vult de kalkoen met loze kreten en ondertussen wordt er hard gewerkt aan een diplomatieke oplossing om die engerd toch op dat balkon te krijgen. Ik zal haar babbeltje niet zien, omdat mijn televisie stuk is. Hij sneeuwt. Dus toch een witte kerst.