Hollands dagboek: John Jaakke

John Jaakke (46) is bestuursvoorzitter van Trenité VanDoorne. Met zo'n 260 advocaten en notarissen is dit een van de grootste kantoren van Nederland. Het wordt op 1 januari opgesplitst. Jaakke is getrouwd en heeft vier kinderen.

Woensdag 13 december

Brrrrr, wat is het hier koud. Ben net terug van een kort bezoek aan ons kantoor op Curaçao, van het zonnige strand van het Avila Beach hotel naar het Weena. Kon wel wat zon gebruiken, want het wordt een spannende week. Maandag moet het besluit worden genomen tot de splitsing van ons kantoor. De grootte van ons kantoor, waar verspreid over zeven vestigingen zeshonderd mensen werken, had geen toegevoegde waarde meer. De (internationale) markt vraag om flexibeler en slagvaardiger organisaties. Ik denk dat we daar, gelet op de reacties van de cliënten, goed op inspelen. De splitsing is complex, de tijd kort. Eerste aandachtspunt is natuurlijk het personeel. Daarnaast moeten de financiën geregeld worden, de administratie en de hele ICT-voorziening. Het heeft ook voor mij gevolgen. Ik treed 1 januari af als voorzitter en zal daarna bij VanDoorne mijn overnamepraktijk weer oppakken.

Gisteren de compagnons in Amsterdam voorgelicht over de gevolgen van de naderende splitsing. Het gesprek was zakelijk, maar wel in een positieve stemming. Denk aan het gesprek dat ik gisteren voerde met Raj Raithatha, CEO van Versatel. Hij zei dat positive thinking de kracht van Versatel is. Wat meer Raj Raithatha's in onze maatschap zouden welkom zijn.

Ik ga eens langs bij een compagnon die dreigt dwars te gaan liggen in de beslissende vergadering. Probeer hem uitspraken te ontlokken. Lukt aardig en krijg zodoende een beter inzicht in wat hij wil en waarom hij dat wil. Hij wil heel simpel zijn geld en vooral snel. Wie niet, denk ik.

Met compagnon Gerard bespreek ik de financiële zaken. Doe verslag van mijn bezoek aan Curaçao. Spreek met Jan, nieuwe bestuurder van Nolst Trenité, over het komende kerstdiner, weemoed en de toekomst. Neem mij voor in stijl mijn bestuursperiode van vier jaar te beëindigen.

Donderdag

Marcel, mijn chauffeur, staat stipt op tijd voor de deur om mij naar Rotterdam te rijden. Wij hebben dit jaar samen zo'n zestigduizend kilometer afgelegd. Hij is zeer actief op de beurs, hetgeen altijd leuke gesprekstof oplevert. Vandaag worden gesprekken gevoerd met de mensen van onze administratie. Helaas kunnen sommigen niet blijven. Een hard gelag dat begrijpelijkerwijs nogal emotionele reacties oproept. Ik ruim mijn kast op en gooi tachtig procent weg. Realiseer mij weer eens hoe goed en veel advocaten kunnen schrijven. En praten. Jammer dat het daar vaak bij is gebleven.

Veelvuldig overleg met Ted, onze accountant, over de winstprognose voor het jaar 2000 en de verwachte ontbindingskosten. De miljoenen vliegen om je oren. Oude cliënten bellen mij weer op om te vragen of ik hen weer wil adviseren. Geeft een goed gevoel. Bel met mijn cliënt Cees over de verkoop van zijn bedrijf. Ik herken zijn droge humor weer.

Vanavond voorlichting van de Rotterdamse en Haagse compagnons over de gevolgen van de ontbinding. Een matte bijeenkomst die matig wordt bezocht. Heb het gevoel dat velen hun kruit droog houden voor de maatschapvergadering. Na afloop vraagt Frans, een van de oudere compagnons, hoe het met me gaat. Hij is altijd goed voor de human touch. Het is laat en nat als wij weer naar huis rijden.

Vrijdag

Zit om half acht achter mijn bureau. 's Morgens vroeg heerst er nog een serene rust op kantoor. Geen e-mail, geen telefoons, geen fax. Rond negenen hoor ik iemand op de gang zingen. Maud, mijn secretaresse, is gearriveerd. Zonnetje in huis in deze tijd. Enno, de advocaat die ik voor de maatschap heb gevraagd ons juridisch te adviseren, belt. Er heeft zich een advocaat gemeld die namens elf compagnons optreedt. Het strijdtoneel loopt langzaam vol. Uiteindelijk ontvang ik om vijf uur een mail met hun voorstellen. De dag staat in het teken van nog enkele stukken voor de maatschapvergadering. Uiteindelijk lukt het de stukken om vijf uur via de koerier bij de compagnons te laten bezorgen. Op weg naar Amsterdam voor de openingsreceptie van het nieuwe kantoor van DTZ Zadelhoff. Ontmoet vele oude bekenden. Het nieuwe kantoor van VanDoorne is aan de overkant in aanbouw. Krijg vele complimenten over de locatie en het ontwerp. 's Avonds nog uitvoerig overleg met Walter en Gerard over de eisen van de elf compagnons. Zij willen wel meewerken aan de besluitvorming van de maatschap, maar daar moet wel iets tegenover staan. Zien blijkbaar een financieel risico. Alles heeft zijn prijs. Sic transit gloria maatschap.

Zaterdag

Een dag voor de kinderen. Joyce coacht het hockeyteam van Carlijn op Gooische. Siep en ik coachen het team van Matthijs. Wij moeten uit tegen Laren. Matthijs, mijn zoon!, maakt een mooi doelpunt. Ik ben trots, maar het mag niet baten. Dochter Elsemieke kan vanwege een ongeval helaas niet spelen. Sneu. Tref bij de post een brief van mijn oude vriend Pieter. Stuurt mij enkele foto's van het herendiner ter gelegenheid van zijn veertigste verjaardag. Leuke kiek van mij en Henry Kissinger die hij als gastspreker had uitgenodigd. Neem 'smiddags nog veel stukken door ter voorbereiding van een conference call met Gerard en Walter. Het is prima werken met die twee. Wij zijn het snel weer helemaal met elkaar eens. Nu de andere 67 compagnons nog. Met zes kinderen in onze auto naar Den Haag voor een bezoek aan de musical Pinokkio. Op de terugweg de onvermijdelijke happy meals van de MacDrive.

Coen heeft verdorie weer met zijn B2 verloren. Het wordt tijd voor een straftraining.

Zondag

Allesbehalve een rustdag. Ik bak eerst een eitje voor de jongens en stel hen teleur met mijn aankondiging dat ik de rest van de dag moet werken. Enno zit om elf uur al op kantoor. Overleg met hem uitvoerig over de te volgen strategie t.a.v. de groep van elf.

Spoed mij naar Amsterdam waar de compagnons van de nieuwe maatschap VanDoorne bijeenkomen. De sfeer is goed. Praten over het nieuwe maatschapcontract, de financiering, nieuwe partners, etc. Het is goed te zien dat zij zo positief met de toekomst bezig zijn. Voel echter dat de knop bij mij nog niet helemaal om is. Komt vanzelf wel. Dries leidt de vergadering met strakke hand. Soms jeukt mijn tong, maar ik denk dat het in dit stadium beter is mij wat op de achtergrond te houden. Wij drinken nog een borrel in de bar. Voer 's avonds nog een moeilijk gesprek dat me een onrustige nacht bezorgt.

Maandag

D-day. Vanavond wordt de maatschapvergadering gehouden waarin het besluit tot ontbinding moet worden genomen. Voel me de hele dag wat gespannen. Rommel wat aan. Aan tien jaar Trenité VanDoorne komt vanavond een einde. Vreemd gevoel. De ratio in mij zegeviert; het is goed zo.

Vlak voor de vergadering meldt zich nog een compagnon die alleen een volmacht wil geven als haar financiële eisen worden ingewilligd. Pure chantage, maar ik kan niet anders dan toegeven. Voor de ontbinding hebben wij namelijk haar volmacht nodig. Tijdens de vergadering blijkt dat één compagnon toch geen volmacht heeft afgegeven, alhoewel hij mij dat had toegezegd. Ik ben ziedend, maar vind snel mijn kalmte. Probleem wordt toch nog opgelost.

De vergadering loopt goed. Het valt me op hoe slecht mensen luisteren. God moet toch wel een bedoeling gehad hebben met het feit dat hij ons twee oren gaf en één mond. Zelden een grotere eensgezindheid tussen de compagnons gezien. Zijne zwaarlijvigheid schittert wederom door afwezigheid. Na afloop wordt nog samen een borrel gedronken en wat gegeten. Doe Joyce telefonisch verslag van de vergadering. Thuis gekomen bel ik nog met Hans, wiens moeder ongeneeslijk ziek is en wens hem sterkte. Bel ook nog even met vrienden Peter en Elsemieke om wat bij te praten. Ik voel me leeg, zie mijn kussen en val in slaap. Vergeet

Dinsdag

.. de wekker te zetten. Marcel belt mij om acht uur wakker. Bel direct een paar afspraken af. Hele morgen in de war.

Afscheidslunch met Rob, mijn collegabestuurder. In Parkheuvel blikken wij terug op het afgelopen jaar. Hij houdt er 1 januari ook mee op. Constateren dat we met plezier hebben samengewerkt. Hij de Bourgondiër, ik de Calvinist. Een prima mix.

's Avonds stijlvol kerstdiner van kantoor Amsterdam in de Vondelkerk. Zo'n tweehonderd man in opperbeste stemming. Voel mij meteen weer thuis in het Amsterdamse. We krijgen een presentatie over de huisstijl en de website van het nieuwe kantoor VanDoorne. Worden Lawyers in Business. Zo heb ik mij altijd al gevoeld.

Ik houd mijn één na laatste speech als voorzitter. Kijk terug op de afgelopen tien jaar. Heb ervaren dat het managen van professionals een van de moeilijkste dingen is die er zijn. Voelde mij soms als die ene lantaarnpaal in een straat met zeventig honden. Heb daarom voor het nieuwe bestuur van VanDoorne een overlevingspakket samengesteld. Een roze bril, een doosje peppillen, een boxbal voor het afreageren van de stress en een knuffeldier voor de eenzame momenten. Schiet bijna vol als ik iedereen bedank voor zijn steun en collegialiteit. Het traditionele cabaret is weer geweldig. Word geïmiteerd als de man die zingend en sigarenrokend door de gangen loopt. Dat beeld klopt, alleen de liedjes niet.

Woensdag 20 december

Om negen uur bespreking met de advocaat en de financieel adviseur van de groep van elf. In goede sfeer worden argumenten uitgewisseld. Hoop dat we er uiteindelijk uitkomen. Lunch met Saskia, mijn leukste compagnon. Gaat na 1 januari helaas haar eigen weg. We nemen het leven door en ik denk nog lang na over haar wijze woorden.

's Avonds naar yoga waarbij ik me heerlijk kan ontspannen. Wel een gek gezicht, vijf kerels op een matje. Morgen mijn laatste dag in Rotterdam. 's Avonds weer een kerstdiner, mijn laatste speech. Volgend jaar Nolst Trenité in Rotterdam en VanDoorne in Amsterdam. Heb zin de praktijk weer op te pakken en mij in het overnamegewoel te storten. VanDoorne, here I come. Maar eerst uitblazen en tijd nemen voor familie en vrienden. Wens mijzelf een wat minder hectisch 2001 toe en u goede kerstdagen en gelukkig Nieuwjaar.

Ik voelde mij soms als die ene lantaarnpaal in een straat met zeventig honden