Wouter Hooijmans

Fotograaf Wouter Hooijmans (1951) maakt sinds 1992 foto's van de allermooiste, allerstilste plekken in de natuur die hij maar kan vinden. Hij zoekt ze tijdens lange wandelingen in Zwitserland, de Italiaanse Alpen en het Duitse Schwarzwald. Daar waar hij geen stervende ziel meer tegenkomt, waar het hoog is en windstil, denkt hij soms: misschien is dit er wel een. In het holst van de nacht keert hij er terug met een groot formaat camera, die hij opstelt en vervolgens zo'n zes uur lang open laat staan. De camera vangt al het beschikbare licht van de maan en de sterren. Zonder gebruik van een flits drukt Hooijmans tenslotte af. Per jaar voegt hij zo vier à vijf beelden toe aan een serie die hij Imagine Man's Nature genoemd heeft.

De foto's worden afgedrukt op posterformaat, en het resultaat is verbluffend: met niets dan nachtelijk natuurlicht wordt elk blaadje, watertje en twijgje op Hooijmans' geheime plaatsen fel belicht. Alles is scherp; op een enkel wazig blaadje na heeft er dus kennelijk al die tijd niets bewogen. Op drie blauwige foto's staat een immense rotswand met een structuur als van boomschors, op foto's als Darkness and Light (1999) en Circle (2000) is alleen dicht gebladerte te zien, waar het licht in strepen of ronde vlekjes overheen danst. Meer is er niet, en dat hoeft ook niet: de natuur heeft hier genoeg aan zichzelf. Alleen op het onheilspellende The Tunnel (2000) staan lampen, proppen papier en andere menselijke sporen.

Hooijmans legt de taferelen vast die elke fanatieke boswandelaar op zijn pad hoopt te vinden: sierlijke decors van water, gras, bomen en licht, puur natuur en alleen voor hèm. De wandelaar kan erover juichen tegen zijn metgezellen ofer later over opscheppen tegen de thuisblijvers, maar hij ziet zijn schatten gewoonlijk niet meer terug. Op amateurkiekjes blijft er weinig over van dit soort wonderen der natuur.

Hooijmans drukte zijn foto's aanvankelijk gewoon op papier af, maar dat gaf problemen. Toen zijn galeriehoudster, Maria Chailloux uit Amsterdam, ze ingelijst op de fotomanifestatie Paris Photo vertoonde, weerkaatste het zonlicht zo erg op het glas dat de mensen `wel een kammetje konden meebrengen'. De foto's zijn er te donker en te glimmend voor. Hooijmans, die lesgeeft aan de AKI Academie voor Beeldende Kunst en Vormgeving in Enschede, kwam na enige tijd met een nieuwe mogelijkheid op de proppen: een ondergrond van canvas. Tot Chailloux' verbazing werkte het. ,,De beelden zijn niet minder scherp, en het canvas maakt ze mat, en nog mooier.' Hoijmans' meest recente foto's, te zien op zijn derde solotentoonstelling in Chailloux' galerie op het Prinseneiland, zijn dus als kostbare stofontwerpen om houten lijsten gespannen. Doordat de afbeeldingen op de randjes van de lijst gewoon verdergaan, wordt de indruk van een eindeloze natuur versterkt, en kun je er nog beter in verdwijnen.

De galerie van Maria Chailloux ligt `uit de route', zegt ze zelf; het Prinseneiland is voor de meeste vaste kunstkijkers kennelijk te ver weg. Maar wie zich de moeite getroost om de brug over te steken en een rondje teveel over het eiland te lopen dankzij de verwarrende nummering van de huizen, vindt een kleine oase van schoonheid en rust, waar Imagine Man's Nature wonderwel bij past.

Wouter Hooijmans, `Nieuw fotografisch werk', t/m 13-1-2001 in: Galerie Maria Chailloux, Prinseneiland 439, Amsterdam. Open do-za 13-18 u, eerste zondag van de maand 14-17 u. Tel: 020-6388211.