Trillen en klappen bij de Corsicanen

Hebben mensen met minder zitvlees ook een minder goed gehoor?

Wat voor wetenschappers nog een vraag is, is voor Paradiso blijkbaar een weet. Want het concert van I Muvrini, eerst aangekondigd als een `zitconcert', bood gisteren behalve toegevoegde staanplaatsen ook een extra dosis decibellen. Draailier, hobo, accordeon en doedelzak, het zijn vriendelijke instrumenten. Maar ze waren geen partij voor de kanonskogels die de drummer lanceerde, de moddervette noten van de bassist en de dreunende `drones' van de toetsenspeler die als zandbanken bleven liggen. De Corsicaanse groep is door goed verkopende cd's als Polufonie en A Strada zo populair geworden dat men vast een voorschot op de toekomst neemt: van veilinghal naar stadion. Er wordt schaamteloos om applaus gebedeld.

Dat geldt ook voor het repertoire dat, ooit gekenmerkt door polyfone a capella zang, steeds meer naar het veilige midden neigt. Franstalige popliedjes, meedeiners in aansteker-stijl met een toefje flamenco erbij, het kan de groep niet vlot genoeg gaan.

Vijftien halve hitjes in een uur, met een hoop herhaling en uitsterf-effecten, ze gaan er in Paradiso in als koek, bij jong en oud publiek, staand of zittend. Zelfs bij stokdoven trilt er wel iets, al zijn het maar de zolen onder hun schoenen.

Concert: I Muvrini met als gast accordeonist Régis Gizavo. Gehoord: 20/6 Paradiso Amsterdam.