Oerdrift van mannen

Je kunt het zo gek niet bedenken of er bestaat een club van. Wereldreizigers, bonsai-fans of biografen, allemaal hebben ze zich verenigd. Deel 4 in een serie: de vereniging van platenverzamelaars.

De platenbakken met de 78-toerenplaten in hun hoezen van onbedrukt bruin papier maken bij de verzamelaars een onbeteugelbaar begeren los. Misschien is hier die ene persing te vinden die hun collectie compleet kan maken. Wie weet zit er een zeldzaam exemplaar tussen van een plaat waarvan maar een kleine oplage in de handel is gebracht. Of wellicht valt hier gewoon dat ene liedje te vinden dat moeder vroeger altijd zong. En als het zoeken voorbij is, blijft menigeen graag nog even bij de bar hangen. Gespreksonderwerpen zijn er altijd: de oogst van de grote platenbeurs die laatst in Engeland werd gehouden, die ene omissie in de omvangrijke discografie die De Weergever onlangs van Louis en Heintje Davids publiceerde, of de vraag hoe het nou eigenlijk precies zat met de matrijsnummers van het platenmerk Imperial uit begin jaren vijftig.

Hun club heet De Weergever, in het gelijknamige informatieblad aangeduid als `vereniging van verzamelaars van oude geluidsapparatuur en geluidsdragers (78-toerenplaten, wasrollen, geluidsbanden e.d.)'. Zij treffen elkaar elke zondag en elke donderdagavond in Amsterdam-Noord. In deze sociëteit komen alleen de alleractiefsten, maar ze weten zich gesteund door de 600 andere leden die te ver weg wonen of te oud zijn voor de reis. Het secretariaat heeft onlangs trouwens een lang gekoesterde wens onderhanden genomen: een databank met namen en adressen van leden en hun specialisatie – opera, swing, vooroorlogs populair, krontjong, cabaret, draaiorgel of welk ander genre dan ook. Via zo'n register kunnen de leden onderling contacten leggen.

Voorzitter Dirk Woerlee vertelt dat de vereniging twee soorten leden heeft: de apparaten- en de platenverzamelaars. Van die eerste groep mensen, die in 1979 aan de wieg van De Weergever stonden, zijn er nog maar weinig over. Ze vonden elkaar op een manifestatie van het honderdjarig bestaan van de door Edison uitgevonden fonografie en besloten een vereniging op te richten. Hun passie betrof voornamelijk de apparatuur. ,,Maar op dat gebied is de spoeling intussen erg dun geworden'', zegt Woerlee. ,,Het aanbod aan apparaten en onderdelen droogt op. Wat er nu nog op de markt komt, is voor de gewone man niet meer te betalen. Zelfs een gewoon naaldendoosje ging laatst in Duitsland al weg voor honderd mark. Zo zijn de platenverzamelaars meer naar voren gekomen. En veel apparatenverzamelaars hebben toen opgezegd, want dat is een heel ander soort mensen: ze hebben dure apparaten, maar misschien maar anderhalve plaat om erop af te spelen. Ze zijn gegrepen door de techniek, niet door de muziek.''

Inmiddels is ook de nostalgie opgeschoven, van de 78-toerenplaten naar de singles (bij voorkeur in een origineel fotohoesje) en langspeelplaten. ,,Het schijnt 25 tot 30 jaar te moeten duren vóór iets een verzamelobject wordt'', zegt de voorzitter. ,,Dus ga maar na. De oude rock & roll-platen worden al behoorlijk schaars. Zelf ben ik met Elvis opgegroeid, en dat laat je nooit meer los, maar ze vragen soms al honderd gulden voor een elpeetje.''

Toch lijken het vooral de 60-plussers die bij De Weergever de toon zetten. En het zijn ook bijna allemaal mannen, beaamt Woerlee. ,,Volgens mij houden vrouwen evenveel van muziek als mannen. Maar als het op verzamelen aankomt, brengen vrouwen blijkbaar lang niet diezelfde hartstocht op. Ik denk toch dat het een soort oerdrift van mannen is.''

De Weergever, postbus 36414, 1020 MK Amsterdam. Contributie: ƒ40 per jaar. Sociëteit: Zamenhofstraat 116c, Amsterdam-Noord. Tel 020-6342049; zo 10-17u, do 19u30-22u30.