Alfa 147: de mooiste retro

De 147 is de allernieuwste Alfa en door 56 Europese autojournalisten gekozen als `Auto van het Jaar 2001', het kan niet op. Weliswaar met een miniem aantal punten voorsprong op de naaste achtervolgers, maar wat telt is de eerste plaats – vooral wat betreft de te verwachten extra verkoopcijfers.

De lezers van een vaderlands autoblad vonden de 147 de beste prestatie op stylinggebied. Wonderlijk, zo'n stemgedrag, want niemand van hen had de wagen ooit gezien, behalve op wat fabrieksfoto's die begeleid werden met wervende teksten over hoe mooi en prachtig en bijzonder dit zoveelste Italiaanse product wel weer was.

Volgens knorrepot Voltaire bukt een koning alleen om het penseel van een kunstenaar op te rapen en het volk om met paardenmest en stenen te gooien. De 147 is een verkorte en met de strijkbout bijgewerkte versie van de 156 geworden, de Auto van het Jaar 1998. Hij wordt door de fabrikant gedacht in het segment van de Golf en Audi A3, de te dure variant van een Volkswagenproduct.

De 147 en ook de 156 zijn gekozen op hun blijkbaar als beeldschoon beoordeelde uiterlijk. De lezers van het autoblad kozen vijf retroauto's als beste stylingprestatie; wanneer ik 's morgens in de onverbiddelijke spiegel staar en in de loop van de dag naar echtgenote en reeds lang inwonende huisdieren, ontwaar ik helaas ook steeds meer retro; mea retro, mea retro, mea maxima retro. De vormgeving van de immens populaire Golf werd verleden jaar door dezelfde stemmers beoordeeld als matig, Voltaire kreeg het gelijk van zijn stelling met het maximale aantal punten in de schoot geworpen.

Iedere keer wanneer ik een Golf ontwaar, en dan vooral de eerste en de laatste versie, ontsnapt er een gevoel van bewondering, evenals bij de almaar mooier wordende 911. Hier zijn er geen opzichtige verwijzingen naar een roemrucht verleden, Volkswagen AG kan toch moeilijk een verchroomd snorretje onder het embleem plakken. Dat roemruchte verleden van Alfa, Volkswagen en Audi speelde zich trouwens af in een tijd waar in beider landen een luidruchtige dictator aan de macht was. Niemand kwam er toen op het moedige idee om beide dictators met de nu zo opgehemelde autoneuzen aan flarden te rijden en de geschiedenis een handje te helpen.

De laatste versie van de Golf, die getekend schijnt te zijn door een Italiaans ontwerpbureau, bereikte in de compactklasse als allereerste een tot dan toe ongeëvenaarde afwerkingskwaliteit. Het als matig veroordeelde in- en exterieur is rijkelijk voorzien van volstrekt originele ontwerpoplossingen, waarachter de concurrentie tot nu toe alleen nog maar hijgend en imiterend aan kan hollen.

Zo, dat staat er, er bukt nu een koningin om het zweet van zoveel eerlijkheid en deskundigheid van de vloer te vegen.

De 147 is fors en rond, oogt groter dan dat hij in werkelijkheid is. Hij staat iets te hoog op het forse rubber, de diepe zit en de hoog aangezette taillelijn bezorgen me permanent het gevoel dat de wagen voorzien is van een verstelbare rijhoogtemechaniek, zoiets als bij de Citroen BX, ook al zo'n zwaar onderschatte ontwerpprestatie. Alfa heeft, na de Golf, het optisch verbeteren van het interieurplastic ontdekt, er een printje in gestanst dat doet denken aan de huid van de Marc Overmars onder de viervoeters, de neushoorn. Het dashboard is voorzien van een aluminiumkleurig minisetje waarin, tegen betaling, de inhoud van een complete elektronicawinkel kan worden leeggestort. Er is een overvloed aan klokken, schakelaars, ledjes; aan een kabelboom zo vol beladen mist men blijkbaar één, twee lampjes niet. De wagen is, al naar gelang het type, voorzien van ABS, EBD, ASR, MSR en VDC, het optionele leer is vrij van DDT en BSE. Dus mocht u desondanks met uw 147 de bocht uitvliegen, dan heeft u dat, zoals meestal trouwens, volledig aan uzelf te danken.

De stoelen zitten prima, de wagen stuurt prima, de wegligging: ook al prima. Maar die eigenschappen bezitten ook een vergelijkbare Focus, Vectra, Accord of Golf. Evenals de 156 trouwens, die iets zachter geveerd is. Het rijgedrag van 147 en 156 is nagenoeg identiek, het voelt aan als de liefde bedrijven met een eeneiige tweeling.

Behalve de uitzonderlijk fraaie GTV is nu het gehele productiegamma van Alfa voorzien van een nieuw, eensluidend koetswerk. Met heimwee denk ik terug aan de jaren waarin de fabriek noodlijdend was en men er desondanks toch in slaagde om een indrukwekkende auto te produceren die vrij was van toekomstige retrosmetten en waarin elke meter die men er in reed een genot was; de Alfa 75. Die voorzien was van wat alle huidige Alfa's helaas ontberen: de niet te overtreffen achterwielaandrijving.