Pelé of Cruijff?

Dat Pelé tot `voetballer van de eeuw' zou worden gekozen, had ik verwacht noch gehoopt. In een poging tot uitschakelen van nationalistische gevoelens had ik er vrede mee gehad indien het Maradona en niet Cruijff was geworden, maar dat zou de enige concessie zijn geweest waartoe ik bereid was. Ik vrees dat de brave lieden die de hooggeprezen Braziliaan op het kussen hebben geplaatst, een kapitale denkfout hebben gemaakt en wel deze: zij hebben meegerekend dat Pelé tot driemaal toe een wereldtitel heeft veroverd en Cruijff geen enkele. Maar die wereldtitel werd niet zozeer door Pelé veroverd als wel door Brazilië, het elftal waarvan Pelé weliswaar de bezieler was, maar dat in Tostao, Jairzinho en Gylmar – om maar enkelen te noemen – ook andere grootheden had. Deze verkiezing was echter een individuele uitverkiezing. Successen van de teams waarin de geselecteerden uitkwamen zouden niet behoren mee te tellen.

Het moet over de individuele kwaliteiten van de man in kwestie gaan. Zo bezien vind ik de allrounder Cruijff, die het spel overal in het veld naar zich toe trok, duidelijk superieur aan dat van de superaanvaller Pelé, die zich zelden of nooit in een defensieve rol liet dwingen. Wat Maradona betreft kun je stellen dat hij zich vaker dan Pelé op het middenveld liet zien. Bepaalde zaken zoals Maradona's drugsgebruik of Cruijffs onwil om soms in het Nederlands elftal te spelen, mogen helemaal geen rol hebben gespeeld in de beoordeling. De verkiezing van Pelé lijkt te verdedigen: hij was een groot voetballer en een sympathiek mens, die bovendien minister werd in eigen land. Maar wie Cruijff niet hoger aanslaat dan de vijfde plaats doet hem onrecht. Zijn totale voetbal verdient een veel hogere positie.