Hulp bij zelfdoding

In aansluiting op het artikel van Wim Köhler van 14 december `Artsen zijn er ook om mensen te laten sterven' het volgende waargebeurde verhaal.

De heer W., 90 jaar, mentaal vitaal, was opgenomen vanwege een verergering van zijn COPD (chronic obstructive pulmonary disease vroeger ook wel chronische bronchitis en/of longemfyseem genoemd). Na de vele ziekenhuisopnames in verband hiermee was duidelijk dat de heer W. niet meer zelfstandig kon wonen en een verpleegtehuis werd aangevraagd.

Op vrijdagmiddag werd hij een aantal uren niet op zijn kamer aangetroffen en één van de toiletdeuren was al geruime tijd op slot. De deur werd geforceerd en de heer W. bleek zich op een zeer gewelddadige manier van het leven te hebben beroofd.

Ik ben de heer W. dankbaar dat hij mij nooit gevraagd heeft om euthanasie of hulp bij zelfdoding. Dankbaar, omdat ik zeker weet dat ik niet zomaar had toegestemd. Immers het was geen clear cut case van uitzichtloos lijden. Hij heeft mij het schuldgevoel bespaard.

Ik vertel dit verhaal uit respect voor de heer W., opdat zijn verhaal niet in het niets verdwijnt. We moeten ons realiseren dat de oplossing van de heer W. het gevolg kan zijn van onze steeds verdergaande technische mogelijkheden om het leven te verlengen.