Euthanasie

Wim Köhler schrijft in deze krant van 14 december dat artsen er ook zijn om mensen te laten sterven. Zijn redenering is dat euthanasie en hulp bij zelfdoding alleen zijn toegestaan aan artsen en dat de wet hun nu de mogelijkheid verschaft om dit te doen zonder gestraft te worden. De arts kan zich achter deze wet nu niet meer verschuilen en moet gewoon doen wat het maatschappelijk belang vraagt.

Gesuggereerd wordt dat artsen actiever bij zelfdoding moeten helpen omdat het anders zo'n wanorde wordt. Dreigbeelden als brigades van engelen des doods worden geschetst. Dit mag nooit een reden zijn om de morele grens op te rekken. Het zou op hetzelfde neerkomen als strafamputaties verrichten omdat de ledematen anders afgehakt zouden worden. Aangevoerd wordt dat de expertise van de artsen ook gevraagd wordt bij inbewaringstellingen en bij het beoordelen van verzachtende omstandigheden bij misdrijven. Het geven van een expertise in dat soort gevallen betekent niet dat de arts dan ook maar expertise aan mensen moet geven of ze uit het leven zullen stappen, zonder dat er een aanwijsbaar uitzichtloos lijden is. Deze vergelijking gaat volkomen mank.

De arts heeft een belangrijke rol bij het overlijden van een patiënt, maar deze rol moet in de eerste plaats bestaan uit het creëren van een zo menswaardig mogelijke eindfase met zo weinig mogelijk pijn voor de patiënt. Daarbij is het meestal mogelijk dat de patiënt in alle rust overlijdt te midden van zijn familie. Op deze wijze heeft ook de stervensfase op zich een belangrijke functie voor de achterblijvenden. Dat is menswaardiger voor mijn gevoel dan deze fase over te slaan met een spuitje.

Voor mij is een verhaal dat laatst in deze krant stond een waar schrikbeeld, het ging over een euthanasie waarbij de familie er zich over beklaagde dat de patiënt nog steeds leefde, terwijl de begrafenisondernemer al besteld was. Is dat menswaardig sterven?