WIM BRONNENBERG

Wat een verademing om weer eens een jazzgitarist te horen die met zijn geluid niet het akoestische equivalent van een paintbrush-schilderij neerzet. Wim Bronnenberg is dan wel een leerling van Pat Metheny en Jim Hall maar zijn spel lijkt noch op het gladde nootjesgepriegel van de eerste noch op de bijna timide verstilling van de tweede. Bronnenberg durft zijn gitaar te laten schuren en schrapen. Hij gebruikt de pedalen voor `suspense' en `distortion' uitbundiger dan menig collega. In de venijnige `chops' en gekartelde loopjes waarin iedere noot hoorbaar is, blijkt zijn geworteldheid in de blues en rock. Maar dat neemt niet weg dat de gitarist zijn instrument ook uitbundig en helder kan laten zingen of introspectief neuzelen.

Met Stream maakt Bronnenberg, voorheen vooral bekend als sideman van Dick de Graaf en Hans Mantel, zijn debuut als bandleider. Voor die gelegenheid heeft hij zich verzekerd van gedegen ondersteuning. Bassist Anton Drukker en drummer Joost Lijbaart vormen de uiterst betrouwbare ritmesectie, pianist Alessandro di Liberto strooit net zo makkelijk glasheldere pianolijnen uit zijn mouw als swingende grooves op de elektrische Fender Rhodes. De toetsenist is bovendien medeverantwoordelijk voor de composities, die op Wayne Shorters `Footprints' na allemaal originals zijn. De mix van ballads, up-tempo funk en aanstekelijke jazz-rock is niet wereldschokkend maar laat goed horen waartoe Bronnenberg allemaal toe in staat is. Een naam om te onthouden.

Wim Bronnenberg: Stream (InnerTime Records, InnerTime 999) Distr. Culture.