Persstemmen

Top in Nice

Süddeutsche Zeitung

[...]De drie overblijfselen van het Verdrag van Amsterdam, de zogeheten left overs, zijn in Nice slechts ontoereikend geregeld.

Over de uiteindelijke samenstelling van de Commissie zal de EU pas na de tweede uitbreidingsronde, als er 27 lidstaten zijn, beslissen. Nice heeft zo een nieuw left over geschapen. Nog armzaliger ziet het er uit bij de uitbreiding van meerderheidsbesluiten. In centrale kwesties, zoals bij belasting- en handelspolitiek, bij immigratie of bij het asielrecht, zal nog lange tijd slechts bij eenstemmigheid worden besloten. [...]

In de bijzonder omstreden kwestie van het stemgewicht in de ministerraad heeft de top voor een model gekozen dat gecompliceerder is dan het huidige. [...]

In Nice ontbrak het bij de meeste lidstaten aan politieke wil om de interne hervorming met kracht en nadruk te bevorderen. [...]

Nice maakte duidelijk dat Frankrijk een blijvend verlies van zijn politieke overwicht in Europa vreest. Wantrouwend richten zich de blikken op Duitsland, dat alleen al op grond van zijn geografische ligging nauwer met de Oost-Europese landen verbonden is. [...]

Groot-Brittannië kan nog steeds niet beslissen of het in het toekomstige Europa een constructieve rol wil spelen. Bijna krachtiger dan enige andere lidstaat hebben de Britten in Nice hardnekkig hun vetorechten verdedigd. [...]

Met de ordening van het continent zal de Europese Unie ook na Nice haar problemen hebben. [...]

Het meeste te beklagen is echter dat bij het machtspoker van Nice de eigenlijke grond voor Euroscepsis genegeerd werd: het enorme democratische tekort. Het Brusselse machtsapparaat zal ook in de toekomst vele beslissingen kunnen nemen zonder voldoende controle. Het Europese Parlement heeft in Nice nauwelijks aan invloed gewonnen. [...]

Frankfurter Allgemeine

[...]Na de ontoereikende voorbereiding, de falende Europese organisatie en de stilstand van de Duits-Franse motor was in Nice ook niet meer te verwachten dan een romp. Maar de nog ontbrekende ledematen moeten snel worden nageleverd want de druk om te hervormen zal alleen maar groeien.

Die Welt

Zwaar beschadigd hobbelt de Duits-Franse tandem voort na de Europese top van Nice. Dat is niet de schuld van de Duitsers. Het is eerder zo dat de Franse president Jacques Chirac zich steeds meer heeft verzwakt; aan het eind was Frankrijk als het om Europese zaken gaat nog slechts een schaduw van zichzelf: onzeker, besluiteloos, alsof het verlamd was door de eigen tegenstrijdigheden.

Met name daarom komt Duitsland nu naar voren als de sterkere van twee vroegere gelijken. Het gewicht in de EU is terecht verschoven. In een EU die over steeds meer dingen beslist, moet ook de bevolkingsgrootte meetellen. Europa komt zo dichter bij de mensen die democratisch willen controleren wat er over hen wordt besloten. [...]

Gerhard Schröder heeft in Europa aan statuut gewonnen. Verloren heeft evenwel de EU, die met de oude werkwijze niet meer verder komt.

Anders dan beloofd heeft de kanselier deze zelfblokkade van Nice niet verhinderd. [..] Daarin ligt de plicht van de kanselier: met zijn persoonlijk succes in Nice de komende jaren zeer zorgvuldig om te gaan.

Le Monde

[...]De Unie boekt vooruitgang op onderwerpen die zeer `integratiebevorderend'zijn – zoals het geld, de defensie, het ondernemingsrecht – zonder zich de noodzakelijke institutionele middelen te verschaffen om deze `verdiepingen' fatsoenlijk uit te voeren.

Het is een tegenstelling die te wijten is aan verschillende opvattingen die de lidstaten op dit moment over Europa koesteren: eenvoudigweg een grote markt voor de ene groep (Groot-Brittannië, Zweden, maar ook een aantal toetreders uit het oosten), terwijl het voor de anderen een zich ontwikkelende macht is. Het is een gevaarlijke tegenstelling, die in Nice in het geheel niet is aangepakt. Ze dwingt tot het opnieuw voeren van het debat over de institutionele vorm van de Unie, over de noodzakelijkheid van een Europa van twee cirkels en dus over de federale kwestie.

De Standaard

De Top van Nice krijgt geen ereplaats in de Europese geschiedenisboeken. De Europese Unie moest worden bijgetimmerd om de nieuwe leden uit Centraal- en Oost-Europa in de komende jaren te kunnen opvangen. Daar heb je zuivere procedures voor nodig, heldere instellingen, duidelijke en billijke afspraken. Met dat in het achterhoofd is de Top van Nice hoogstens een halfslachtig en wazig stapje in die richting op een ogenblik dat Europa sterke signalen en een krachtig leiderschap nodig heeft.

[...]Daar komt bij dat de uitbreiding van de besluitvorming bij meerderheid tot een minimum is beperkt. Dat is behoorlijk slecht nieuws voor Europa en ook voor premier Guy Verhofstadt. Als België Europees gewicht verloor tegenover Nederland, dan moest dit minstens worden goedgemaakt door het vetorecht van de landen verder terug te dringen, bijvoorbeeld in de fiscale dossiers. Maar dat is niet gelukt.

[...]Dat Frankrijk de Top slecht voorbereidde, was algemeen bekend. Ook in Centraal Europa verloor Parijs aan prestige met dit geklungel. Maar van Belgische kant bleek de voorbereiding evenmin waterdicht. Het gedoe met Nederland was onnodig, de coalitie van de kleinere landen te fragiel.

De grootste verliezer in Nice was Europa. In de plaats van een bevlogen boodschap aan de vooravond van een historische uitbreiding, werd het klein gekibbel. De schuld hiervoor ligt vooral bij Europa's groten, met een gedeelde eerste plaats voor Frankrijk en Groot-Brittannië, die geen onsje van hun machtspositie willen offeren voor het Europese project.

Gazet van Antwerpen

Gespeeld en verloren. In twee woorden kan je de Belgische strijd op de Europese top in Nice samenvatten. Premier Guy Verhofstadt en Louis Michel hebben alles op alles gezet om evenveel stemmen in de ministerraden te kunnen behouden als Nederland, maar met heel Europa tegenover zich zat er niets anders op dan in te binden.

België heeft straks minder macht in Europa dan Nederland. Dat klinkt misschien niet prettig, het geeft ook een knauw aan het nationale prestige. Maar een ramp is dit niet. Dit is niet de catastrofale nederlaag die sommigen erin zien. Nederland heeft meer inwoners, het krijgt dus meer invloed. Als Europa dat zo afspreekt, moet België zich daarbij neerleggen. Het is overigens twijfelachtig of die ene Nederlandse stem méér zoveel verschil maakt.

De strijd tussen België en Nederland was hard. En in de context van een Europese top werd de oude rivaliteit nog eens uitvergroot. Fraai was dat niet, maar veel erger was dat hier twee trouwe Europese partners tegenover elkaar stonden voor wie op slag maar één ding telde: het eigenbelang. Het duel België-Nederland was daarmee symbolisch voor deze top.

[...]De echte conclusie is dat Nice weer heeft bevestigd dat Europa nog lang geen unie is. Die unie kan er pas komen als er meer macht gaat naar de Commissie en het Parlement. Daar is nog geen sprake van. De Europese leiders hebben in Nice weer blijk gegeven van een gebrek aan visie. Europa wint er niets bij.

The Times

[...]De herverdeling van het stemgewicht was om goede reden een buigen-of-barsten-onderwerp. Hierdoor wordt de invloed van de vier grote landen, Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittannië en Italië vergroot ten koste van de kleine en minder bevolkte landen. Dit is een onvermijdelijke hervorming.

Zonder deze stap zou de uitbreiding van de Unie ertoe kunnen leiden dat een groep van kleine lidstaten, landen die een meerderheid van de EU-bevolking vertegenwoordigen, overstemt. Maar dit zal wel de onderlinge gevoeligheden versterken.

[...]In een vergrote Unie is flexibiliteit een vitaal element. Maar het is een te overhaaste veronderstelling, dat zonder waarborgen de voorstanders van verdere integratie de Britse houding ten aanzien van dit punt ook zullen respecteren.

Premier Blair heeft er goed aan gedaan zijn steun uit te spreken voor een nieuwe conferentie in 2004 in de hoop dat daar de macht van Brussel zal worden begrensd. Hij heeft er echter verkeerd aan gedaan niet zijn veto uit te spreken over het overbodige Handvest van Grondrechten voor de Europese Unie.