Gekke vissen

In NRC Handelsblad van 4 december komen productietechnische aspecten van viskweek, in dit geval palingkweek, aan de orde. De beschrijving van dit productieproces komt overeen met de basale beschrijving van een chemisch productiebedrijf. De keuze van de grondstoffen: voor 80 procent vismeel en visolie en enkele toevoegingen. De afvoer van het product: in dit geval paling. De afvoer van afval middels waterzuivering. Het is mogelijk voor te stellen, dat restproducten, die vrijkomen bij het consumptierijp maken van diverse visproducten, ook gerecycled kunnen worden naar de grondstof. Op basis van chemisch-technologische beginselen kan uit proefnemingen berekend worden of er ophoping van ongewenste stoffen/organismen in het gewenste eindproduct ontstaat. Omdat het gewenste eindproduct, vis, door mensen geconsumeerd wordt, dient `ongewenst' beschouwd te worden als schadelijk voor de gezondheid van de consument.

Indien in het bovenstaande `rund' gelezen wordt voor `vis/paling' en voor `ongewenste stoffen/organismen' `prion', kan zich dan hier een nieuw schrikbeeld aankondigen: gekke paling? De viskweker ontkent dat paling bedorven voedsel nuttigt. Dit is betrekkelijk. Wat voor menselijke consumptie als bedorven beschouwd wordt, kan voor paling best een goede hap zijn. Paling is namelijk een aaseter. Een rapportage van een redding/berging tijdens WOII verhaalt, dat met het bergen van een waterlijk in de overal van de piloot naast het stoffelijk overschot consumerende paling aangetroffen werd.