FATBOY SLIM

Het is nog net geen natuurwet, maar toch. Als dansproducers het eenmaal kunnen betalen, gaan ze nogal eens in zee met `echte' muzikanten, vocalisten vooral, in plaats van volstrekt op hun synthesizers, samplers en andere elektronicische apparatuur te vertrouwen.

Zo'n aanpak gaat vaak ten koste van hun identiteit. Als Fatboy Slim (Norman Cook) een verder onbekend gebleven zanger sampelt, zoals in zijn grote hit `Praise You' van twee jaar geleden, kan hij zo'n zangpartij met zijn elektronische apparaten helemaal naar zijn eigen hand zetten. Als hij de uiterst hippe zangeres Macy Gray, P-funk-bassist Bootsy Collins of house-held Roger Sanchez in de studio ontbiedt, klinkt het resultaat evenzeer naar Gray, Collins of Sanchez als naar Fatboy Slim.

Dat vervreemdingseffect is des te sterker omdat hij de stijl die hij populair heeft helpen maken, de bijna aan voorspelbaarheid ten onder gegane big beat, grotendeels heeft losgelaten. Vooral daarom klinkt Halfway Between The Gutter And The Stars minder overtuigend dan zijn vorige cd, het doorbraak-album You've Come A Long Way Baby.

Aan de andere kant spat het speelplezier, als je daar nog van kan spreken bij zo'n verder vooral per computer in elkaar gezette plaat, er wel degelijk af, vooral in de stukken waarin Cook in moddervette vierkwartsmaat teruggrijpt op zijn acid- en houseverleden. De nummers met Macy Gray zijn op eigen kracht erg aardig. Met name het gospelachtige `Demons' dat in de voetsporen van `Praise You' een flinke hit zou moeten worden.

Fatboy Slim: Between The Gutter And The Stars (Skint Ski 500575 2) distr. Sony