Daklozenkrant

Michiel Louter beschreef op de achterpagina van 30 november een op `ziekenfondskrukken steunende' verkoper van een daklozenkrant. Ooit zag hij diezelfde verkoper vrolijk `langsfietsen met de krukken onder de arm'.

Waar Louter deze ervaring opdeed, vertelt hij niet. In ieder geval kan het niet in het noorden geweest zijn. Hier wordt het daklozenkrantproject professioneel begeleid. Verkopers worden regelmatig gecontroleerd. Als ze bedelen of betrapt worden op diefstal raken ze hun badge kwijt en mogen de krant niet meer verkopen. Onder invloed van drugs verkeren of een glaasje-op is tijdens de verkoop taboe. Ik neem aan dat soortgelijke regels ook elders in het land gelden.

De verkoop van de krant geeft wat structuur aan het dagelijks leven van dak- en thuislozen. Het doet ze goed met klanten uit de `normale' maatschappij om te gaan. Ze zijn even weg uit de wereld van drank en drugs waarin ze vaak zijn verzeild. Hun baantje als verkoper kan een stap zijn naar een betere toekomst.

Het verhaaltje van Michiel Louter is niet representatief. Hopelijk weerhoudt het lezers niet van het kopen van een daklozenkrant. Bovendien, de inhoud van de daklozenkranten mag er over het algemeen zijn.