PASCAL DUSAPIN

Montaigne, in 1987 opgericht voor de presentatie van de concerten in het Parijse Théâtre des Champs-Elysées, ontwikkelde zich steeds sterker als pleitbezorger voor de eigentijdse muziek. Bovendien bracht het voor een redelijke prijs, net als Duitse label Col Legno dat zich meer op Oost-Europa richtte, cd's op de markt, inmiddels reeds een twintigtal. Montaigne is uiteraard meer Latijns gericht met onder meer fraaie cd's gewijd aan het werk van Luigi Nono.

Opmerkelijk is dat die Latijnse oriëntatie nauwelijks doordringt in ons land. Pascal Dusapin, met meerdere cd's vertegenwoordigd en hier vrijwel onbekend, is momenteel zelfs de meest gespeelde componist in Frankrijk. Dusapin begon zijn carrière vrij laat, Xenakis' Polytope de Cluny gaf in 1972 de doorslag. Dusapin was toen 27 en gaf zich meteen op voor de klassen van Xenakis aan de Sorbonne.

Alhoewel energiek als Xenakis componeert Dusapin minder ruig en complex. Zo wil hij niets aan het papier toevertrouwen wat hij niet zelf kan zingen of spelen. Karakteristiek op de cd zijn Extenso uit 1994 en Apex uit 1995. Hij noemt ze `Soli nummer 2 en 3 voor orkest'. Ze ontstonden uit opdrachten van het orkest van Lyon, waar Pascal in die jaren als composer in residence aan verbonden was. En het is ook dit orkest dat de werken zeer terzake op de cd uitvoert. Een ritmisch motief hebben Soli 2 en 3 gemeen, zoals Soli 1 en 2 verbonden zijn door een harmonisch uitgangspunt.

Maar verder zijn ze juist tegengesteld. Extenso breidt uit en Apex krimpt in. Fraai is ook La melancholia voor solisten, koor, orkest en tape uit 1991 wat Dusapin een opératorio noemt. Een soort mengeling van drama en religie van geweld en meditatie.

Pascal Dusapin: Extenso, Apex, La melancholia. Orchestre National de Lyon. Montaigne MO nummer 782124.