Een skater als bijzettafeltje

Krisztina de Châtel houdt ervan zich in haar bewegingscompositie te laten beïnvloeden door zaken die buiten de dans liggen, zoals windmachines, computergestuurde beelden, doorzichtige kokers of zelfs paarden. Bovendien is zij zich zeer bewust van wat zich in de maatschappij afspeelt op het gebied van technische ontwikkelingen en opdoemende trends.

Voor Dynamix, haar nieuwste werk, vond zij haar inspiratie in het steeds populairder wordende skaten waarmee zij dagelijks wordt geconfronteerd op weg naar haar werk. Ze werkt in Dynamix samen met de jonge skater-danser Marco Gerris die eerder de skate-voorstelling Ish maakte. De soepele glijdende bewegingen en de grote snelheid die het onder de voeten bevestigde rollend materiaal teweeg kan brengen, vormt een prachtige variatie op wat het menselijk lichaam normaal al in dans kon doen, en in hoe de ruimte in bezit genomen kan worden. En ruimte is voor De Châtel ook al een nooit opdrogende bron van uitdaging.

In Dynamix wordt die ruimte geattaqueerd door vijf dansers, twee skaters, en twee ronddraaiende flauw gebogen projectieschermen. De dansers, drie vrouwen (Isabel Ariel, Eva-Maria Christ en Suzan Tunca) en twee mannen (Nicolas Legrand en Benjamin Petitjean), zijn allen gekleed in kekke zilverkleurige, zeer korte broekjes en met zwarte brede stroken omhangen hesjes. Hun blote benen steken in enkelhoge laarsjes met een stevige halfhoge hak. Dat schoeisel benadrukt in het getik op de vloer de scherpte in ritme en accentueert de veelal strakke afgemeten bewegingen. De twee skaters (Marco Gerris en Chris Knibbe) dragen wijde zwarte knielange broeken die meewapperen in de plotselinge wendingen en de zoevende rondcirkelende patronen.

Hoewel de dansers en de skaters grotendeels in gescheiden formaties werken, zijn er toch ook een aantal fraaie confrontaties waarbij wie de aanzet geeft tot een nieuwe frase het meest fascinerend is. Soms wordt een ver naar voren gebogen skater nonchalant en hautain als een verrijdbaar bijzettafeltje door een danseres verplaatst en bepalen de dansers de vaart, de plaats en de weg die een skater mag gaan. Een andere keer is het juist de skater die initiator is en de dansers tot volgen dwingt.

Het is een intrigerend, zeer knap gechoreografeerd spel waarin als extra variant twee onafhankelijk van elkaar ronddraaiende schermen de ruimte en de groepsformaties onvoorspelbaar doorsnijden. Abstracte projecties op de schermen en de perfect passende muziek van Dirk Haubrich maken dat vooral tegen het einde er een sfeer van een eeuwig in beweging blijvend heelal ontstaat waarin alles een eigen waarde behoudt en toch onverbrekelijk en vanzelfsprekend met elkaar verbonden is. Een mooi werk, voortreffelijk en met grote precisie uitgevoerd.

Voorstelling: Dynamix door dansgroep Krisztina de Châtel. Choreografie: Krisztina de Châtel, Marco Gerris. Muziek: Dirk Haubrich. Kostuums: Emmy Schouten. Gezien 8/12 Theater aan het Spui Den Haag. Tournee t/m maart. Inl. (020) 669 57 55.