Een aanslag op de sax

Dolend door Omroep.nl stuit ik in de Webradio Website van de NPS op De Bibliotheek Van De Verdwenen Geluiden. ,,Een archief van uitgestorven geluiden compleet met een beschrijving van wat geluid veroorzaakt'', staat er, en even verder: ,,Stuur je eigen geluid op.'' Weliswaar een oud onderwerp, ontdek ik bij het doorlezen van de site, maar voor mij de spijker op z'n kop. De hele week had ik niet of nauwelijks naar de radio kunnen luisteren omdat m'n belastingaangifte '99 al m'n tijd opeiste. En me bovendien een berg aan ergernis bezorgde, want als je van saxofoon spelen met een bandje je beroep hebt gemaakt zijn contacten met de overheid gebeurtenissen die Kafka niet had kunnen bedenken en waardoor je zo gefokt kan worden dat het leidt tot het in blinde woede de saxofoon uit het raam smijten.

Zo ver was het bij mij gelukkig nog niet, maar voor de zekerheid een stukje saxgeluid sturen naar De Bibliotheek van de Verdwenen geluiden leek me toch wel nuttig, want de belastingdienst wil op geen enkele manier inzien dat saxspelen in het undergroundcircuit volstrekt iets anders is dan het leiden van een multinational, met weer als gevolg dat de klank van de saxofoon binnenkort een uitstervend geluid is en dat de bespelers ervan grote kans lopen in een krankzinnigengesticht te eindigen.

En dat gaat er niet beter op worden, bleek mij tijdens verdere contacten met m'n boekhouder die bij zo'n belastingaangifte een soort Riaggfunctie inneemt om me van ondoordachte wanhoopsdaden af te houden. Hij vertelde me heel voorzichtig dat het nieuwe belastingplan de doodsteek wordt voor iedere improviserend musicus, saxofonisten incluis. Het minst is nog de 20 procent inkomstenvermindering die dat nieuwe plan oplevert voor musici, want 20 procent van toch al heel weinig is natuurlijk niet veel. Maar erger zijn de nog verder opgeschroefde kolderieke administratieve eisen die o.a. voor elk optreden een gang naar de Inspecteur der Belastingen betekenen om een `onkostenbedrag' af te spreken. Voorts wil het nieuwe belastingplan van iedere musicus een zelfstandige ondernemer maken die jaarlijks een goedgekeurde winst- en verliesrekening overlegt. En dat voor een beroepsgroep waar volgens een recent onderzoek het gemiddelde inkomen nog niet de helft van het wettelijk minimum loon bedraagt.

Maar dan breekt plotseling het zonnetje door, voor mij tenminste. De Sena, een door mij min of meer gewantrouwde organisatie die de rechten van musici bij radio en tv vertegenwoordigt, blijkt met de Japanse radio en tv een mega contract te hebben gesloten dat me een vette cheque oplevert en waardoor ik snel al m'n wantrouwen royaal laat varen. En dat is niet alles, want bovendien hoor ik woensdag in alle vroegte op Radio 1 in het VARA-programma Een op Een een oproep van Staatssecretaris Bos van Financiën aan iedereen die geen vertrouwen heeft in het nieuwe belastingplan om een mailtje met klachten naar de VARA te sturen. Dat blijken er heel wat, maar toch doe ik slaperig voor het eerst van m'n leven maar eens mee aan zo'n nep volksraadpleging.

En ja hoor, aan het eind van het programma kom ik aan de beurt. ,,Is dat De Dulfer'', hoor ik Bos nog zachtjes vragen aan presentator Felix Meurders, en als die dat beaamt worden weliswaar m'n klachten snel afgedaan maar krijg ik tegelijk een uitnodiging van Bos naar den Haag te komen ,,om de zaak nog eens te bespreken''.

De Bibliotheek van de Verdwenen Geluiden zal dus nog even op m'n saxgeluid moeten wachten want wie weet kan ik de staatssecretaris overtuigen dat het uitroeien van de muzikale subcultuur middels maffe regelgeving niet zo'n goed idee is en misschien slaagt de Sena er ook nog in een lukratief contract af te sluiten met de radio en in de USA. Dan val ik meteen in het hoogste belastingtarief en daarvoor gelden, zoals bekend, heel wat mildere regels.

(www.hansdulfer.nl)