Midden-Oosten 2

Voormalig president van de Verenigde Staten Jimmy Carter refereerde twee maal aan het Instituut internationaal recht, in samenhang met Amerika's officiële standpunt dienaangaande en het zich daarop baseren met betrekking tot Israëls politieke beleid inzake de (nog resterende) bezette gebieden. (NRC Handelsblad, 1 december).

Carter besluit zijn artikel met de constatering dat bij het zoeken naar een mogelijkheid het geweld in het Midden-Oosten te stoppen, de belangrijkste vraag – land of vrede? – niet verhuld mag worden. Hier is duidelijkheid bij Carter ver te zoeken. Zijn pleidooi hield in dat Israëls nederzettingenbeleid in de bezette gebieden het belangrijkste obstakel is in de zoektocht naar vrede. En dat dit nederzettingenbeleid illegaal is volgens het internationale recht. Maar dan volgt daaruit toch dat Israëls aanwezigheid in die bezette gebieden illegaal is, zoals ook VR-resolutie 242 van de VN stipuleert? Hoe kan Israël dan voldoen aan de `eis' land of vrede? Het land, waarvan iedereen de mond vol heeft, de bezette gebieden dus, behoort immers niet toe aan Israël? Logisch lijkt mij dat Israël eerst alle in 1948 en 1967 veroverde en tot nu toe bezet gehouden gebieden verlaat, waarna over vrede gesproken kan gaan worden. Anders wordt een beloning uitgereikt voor het teruggeven van ontvreemde waar, zonder dat die ontvreemding zelf aan een oordeel (veroordeling) wordt onderworpen.

Maar vreemder is het dat nu de pleger van die ontvreemding met allerlei maatregelen wordt gesteund, zodat beloning voor het ontvreemden van `goederen' aan de orde is, in plaats van be- c.q. veroordeling. Het is met name Carters eigen Amerika dat met forse financiële bijdragen Israël ondersteuning verleent, onder anderen tot het voeren van het gehekelde nederzettingenbeleid. Nóg vreemder is het dat Amerika zijn oor te luisteren legt bij de joodse lobby om te peilen hoever het mag gaan in zijn financiële ondersteuning van landen waarmee Israël op gespannen voet staat.

Op die wijze wordt het zoeken naar beëindiging van het geweld in het Midden-Oosten een selffulfilling prophecy, want negeren van de meest voor de hand liggende sleutel tot die beëindiging – international law – naast het hanteren van een gulle hand, geeft Israël alle ruimte tot het creëren van voldongen feiten in de Gazastrook, op de Westelijke Jordaanoever en de Golanhoogte.