Liefde in Oud Zuid

Wij waren naar een keurig, stichtelijk concert geweest (Mozart, Haydn) en wilden na afloop nog even wat drinken. Daartoe begaven wij ons naar een welbekend café in de hoofdstedelijke Concertgebouwbuurt, dat meestal stijf staat van de wat oudere bezoekers.

Er restte ons alleen nog een plaats op de hoekbank, die grotendeels was gevuld door een innig verstrengeld paar, maar daar konden we nog net naast. Alhoewel ze intiem vereend zaten, was het onmogelijk niet te horen wat de mannelijke helft, eind dertig schat ik, te berde bracht. Het meisje, aanmerkelijk jonger, sprak haar woorden wat zachter. Het ging duidelijk niet om gelieven die elkaar al tijden beminden.

,,Zo, dus je bent in Zwolle geboren?'', riep hij joviaal. ,,Nee, nee Parijs'', zei het meisje met een charmant Frans accent.,,Mijn vader is Hongaar, mijn moeder Française.'' ,,O, o, ja, dat kan'', zei hij, met een populaire zwaai naar de ober zijn zoveelste pils bestellend.

,,Nou, vertel me dan maar iets van je voorgeschiedenis, maar hou het kort'', sprak hij dwingend, zonder een spoor van ironie. Ze was er snel mee klaar.

,,Ik vind jou wel heel lekker. Laat eens voelen.'' Hij pakte resoluut haar linkertepel en begon er flink aan te draaien, zeer zichtbaar voor de dicht opeengepakte omstanders. Nu zijn ze in het betreffende café wel wat gewend aan opbloeiend erotiek, maar dit trok toch aller aandacht. Er werd geknipoogd of gegeneerd weggekeken.

Het stel merkte niets, de man kneep en draaide stevig verder. ,,Ik vind ze wel erg hard hoor, eigenlijk te hard'', zei hij kritisch. Na pils vijf liet hij de tepel los en streelde hij haar haar, tot opluchting van de omstanders.

,,Nou zoenen'', klonk het. Het meisje, dat de hele avond op een half glas witte wijn zat, hief gewillig en teder haar gezicht en de tongen begonnen hun omstrengelende zoektocht. De omstanders keken weer naar het plafond of naar elkaar.

Omdat zij scheef, in een languissante pose, tegen hem aanhing, trapten haar blokgehakte voeten voortdurend tegen mijn schenen. Er iets van zeggen leek me tact- en zinloos. Ongemanierd was ze niet. Toen ze opstond om naar de wc te gaan, raakte ze mijn been, waarvoor ze zich allerliefst verontschuldigde.

De man wilde na een uurtje in zijn ogen loos minnekozen, boter bij de vis. ,,Ik wil je nu neuken'', sprak hij. ,,We kunnen naar een hotelletje, of naar mijn atelier.''

Ah, een kunstenaar zag je iedereen bevrijd denken. Ja, die kunnen zich wat permitteren.

Maar ze bleef lief tegen hem aanliggen, de handen zacht over zijn borst wrijvend. Ze strekte haar benen zodanig dat ik de mijne bijna over die van mijn begeleider moest tillen. Af en toe nam het zoenen weer een aanvang en woof hij, al doende, achter haar rug naar de ober voor pils zeven.

Eindelijk zakten zijn handen naar beneden. De dijregionen hadden we nog niet gehad. ,,Zacht, o, wat zacht ben je'', kreunde hij. Maar dat werd een teleurstelling, ze droeg een panty, geen kousen. ,,Ja daar kan ik hem niet doorheen drukken'', klonk het weer, veel te luid. Nog tederder kroop ze in zijn hals, maar de man wilde nu echt tot daden komen. ,,Ik wil je nu neuken in mijn atelier, op de grond, nu!'', was zijn laatste bod. Ze stonden op; hij naar de bar om af te rekenen.

,,Een prettige avond nog verder'', had ik al op de lippen, maar het liep anders. Ze pakte haar tasje en ze vertrok. Wij, ademloze toeschouwers konden het niet geloven. Misschien wachtte ze buiten tot hij betaald had?

Nee. ,,Ik bel je morgen'', stiet hij nog vruchteloos uit. Ze was echt weg. Minuten later vleide hij zich aan de bar, naast een stedelijk bekende blondine, maar – eerlijk is eerlijk – een poging tot flirt ondernam hij niet.

Wij bleven achter met de prangende vraag: ,,Zou deze passie ooit nog worden geconsumeerd?''