Bobs en Babs

Als door een mokerslag getroffen, sloeg ik achterover. De krant brandde in mijn handen. Ik had het niet meer.

Een halve informatie-eeuw heb ik redelijk vrolijk uitgezongen. De ogen luiken, dát nooit. Niet voor een miljoen vliegjes in kindergezichten, niet voor list en bedrog van de zogenaamde aristocratieën, niet voor de perversie van kerk en sekte, niet voor overspel en incest van vrienden en kennissen. Nieuws is nieuws. Ik stond er niet boven, ik stond er naast.

En nu dan hét bericht: `Bobs en Babs gaan uit elkaar.' Hier kan ik niet tegenop. De krantenkop verspreidt zich in no time als een splinterbom in mijn lichaam, van top tot teen. De woorden ranselen me tot op het bot. Ik voel me leeg, wanhopig, verdrietig, afgegrendeld, bedonderd. Als het een droompaar niet lukt, hoe moet het dan met ons, kruimels in de liefde? Er is geen toekomst meer.

Vroeger had ik een hekel aan Boris Becker. Een zeventienjarige die Wimbledon wint, was dat niet een vorm van heiligschennis? Trouwens, ik had het vóór Ivan Lendl. Een bijna-dode held. Dat gezicht van Ivan waarin niets groeide en bloeide was van weergaloze fascinatie. Becker was te lefgozerig, te pontificaal na game en set, te Duits wellicht. Te veel grimassen, te weinig verwondering. Kampioen met het air van kampioen.

Toen kwam Barbara.

Een ranke schoonheid, gekleurd, ingetogen. Het vrouwtje achter de rechtsback van De Graafschap kan beter anoniem blijven – zij doet er weinig toe. Maar met tennissers is dat anders. Vrouwen van tennissers komen voortdurend in beeld, ook tijdens de wedstrijd. Soms lijkt het wel of zij het bindmiddel zijn tussen speler en bal. Zeker in de dode momenten, na de set, zijn zij het geritualiseerde epicentrum. Een wenkbrauw die omhoog gaat, een wimper die valt, alles wordt geregistreerd en uitgezonden. Zo heb ik mevrouw Krajicek leren kennen als een ijsheilige.

Barbara gaf Becker opeens een aureool van volwassenheid. In de verbinding van hun levens ontstond een multicultureel manifest. Een Duitser met geld die koos voor een zwarte vrouw – het werd zelfs in de Heimat gekoesterd als een antwoord op de geschiedenis. Becker zelf werd een apostel van liefde en tolerantie, van moraliteit en beginselvastheid. Zelfs als woordvoerder van zijn eigen zakelijk imperium gaf hij de indruk van een verdroomde man die het gevoel voor het Hogere altijd laat primeren. Hij werd ook politiek actief, een militant in de strijd tegen racisme. Boris sprak partizanentaal.

In een klap is een einde gekomen aan het sprookje van Boris en Barbara. Vooral de nonchalance waarmee Becker zich van zijn huwelijk distantiëerde is pijnlijk: in een tienregelige fax. Om van Barbara afscheid te nemen heb je een turf van een roman nodig, Boris. Minstens even dik als het meesterwerk van Harry Mulisch.

Er is erger: de roddelpers maakt gewag van een relatie met een hiphop-zangeres. Weliswaar ook gekleurd, rank en bloedmooi, maar het blijft een zangeres van een tweederangsgenre. Dat doe je een vrouw als Barbara niet aan. Als het nou nog een replica van Billie Holiday was. En als dat niet kan, doe het dan op zijn minst met een van de twee beëdigde spillebenen in Monaco. Blijf op stand, Boris.

Een op straat geinterviewde vrouw in München zei: ,,De scheiding van Bobs en Babs is bijna zo'n schok als wanneer de paus zou trouwen.'' Wij, calvinisten, kunnen daar wel een beetje lacherig over doen, maar dat is misplaatst leedvermaak. Stel dat morgen het bericht komt dat Johan Cruijff en Danny uit elkaar zijn. Dan ga je de oud-nummer 14 toch met andere ogen bekijken. Niet in het minst omdat Cruijff, net als Becker, zich al zijn hele leven laat begroeten als de laatste fundamentalist van het huwelijk. De wil van Danny is wet, en zo hoort het.

In principe is het privé-leven van topsporters niet relevant. Net zo min als het privé-leven van cabaretiers, auteurs en acteurs. En dus kan Franz Beckenbauer wat mij betreft alles neuken wat los en vast zit. Ook als daar een buitenechtelijk zoontje van komt. Maar in het geval van Boris Becker speelt iets anders mee. De oud-tennisser had van zijn vrouw, Barbara, een nationaal symbool gemaakt. Racisme in Duitsland? Ecce homo!

Overigens zou Becker zich beter herinneren dat zonder de straffe vrouwenhand van Barbara hij nooit tot de meest sexy man van Duitsland zou zijn verkozen.