Beroepsdakloze

Verbaasd was ik bij het lezen van de asociale uitlatingen van Michiel Louter over daklozen (NRC Handelsblad, 30 november. Zijn kregele slotzin ,,Ik was er het eerst'', vat zijn visie bondig samen; hij voelt zijn territorium bedreigd. Louter rekent zichzelf blijkbaar tot een klasse die geen begrip voor zijn naaste hoeft op te brengen. Wat betekent nou twee gulden vijftig voor iemand die op een `reguliere' manier in zijn dagelijkse onderhoud kan voorzien? Overigens, waar de dakloze vervolgens zijn eerlijk verdiende opbrengsten aan besteedt, is zijn zaak. Zo liberaal zal Louter zeker zijn, als het hem zelf betreft. Tot hem is waarschijnlijk nog niet doorgedrongen hoe kwetsbaar veel medemensen zijn. Adriaan van Dis vertolkte dat eens mooi in de Viva, toen hij tijdens zijn omzwervingen ontdekte dat een mens niet veel nodig heeft om twee draadjes in z'n hoofd te laten doorbranden, waarna het hele bestaan gaat glijden. Lees er maar eens een daklozenkrant op na.