Gruzelementensalade

Was je wel eens in New York? Heb je daar toevallig in het allermooiste hotel van de stad gelogeerd? Heb je daar misschien ook een wereldberoemde salade gegeten? Niets van dat alles?

Jammer, maar je kunt het nog een beetje inhalen. Als je zin hebt tenminste.

Dat hotel heet het Waldorf-Astoria Hotel, en die salade heet daarom natuurlijk Waldorfsalade. Het is heel erg mooi en gebouwd in het begin van de vorige eeuw, in een stijl die ze Art Deco noemen.

Die salade die ze daar uitgevonden hebben is ook niet mis. Het is een soort groente- en vruchtensla en niets is eenvoudiger om te maken.

Je schilt eerst drie appelen en daar haal je het klokhuis uit en snijdt ze in plakjes. Leg ze in een mooie schaal en bedruppel ze met citroensap tegen het bruin worden. Het is nog steeds pitloze druiventijd en daarvan gaan er ook zo'n stuk of twintig bij. Gewassen en doormidden gesneden. Weet je wat bleekselderij is? Goed zo. Je neemt een paar takken van die selderij en haalt er de harde buitenste schil af. In korte stukjes snijden en in de schaal ermee. Nu komt het. Een klein handje gepelde walnoten in een schone theedoek leggen en met de hamer (of iets anders zwaars) aan gruzelementen slaan. Maar ook weer niet al te fijn. Klaar! Op het belangrijkste na.

Mayonaise natuurlijk. Maakt iemand dat bij jullie thuis zelf? Vraag dan vriendelijk of die een grote klodder verse mayonaise voor je maakt. Dat maakt de salade pas echt super.

Heb je toevallig geen druiven zonder pit dan neem je maar druiven met pit. Heb je helemaal geen druiven dan doe je het met rozijnen. Maar wel altijd die walnoot erin. Waarom? Nogal eenvoudig: Waldorf en Walnoot!