Modelburgers

De Nederlandse vrouw is in volle vrijheid traditioneel. Dat leert ons een onderzoek van het bureau Trendbox, gehouden onder duizend vrouwen tussen de 16 en 65 jaar. Uit de resultaten doemt een beeld op van verpletterende braafheid en een sterke hang naar gezelligheid. Gezellig op de bank koffiedrinken met een vriendin, gezellig met de kinderen dingetjes doen, gezellig werken aan een maatschappelijke carrière, maar wel weer om drie uur thuis, als de school uitgaat, want het gezin komt onvoorwaardelijk op de eerste plaats.

Geen enkele aandrang om te ontsnappen aan deze gewatteerde kluisters. De grootste zonde waar ze zich aan overgeven is te veel snoepen of roken. Snelheidslimieten overschrijden, dronken achter het stuur zitten, de belasting oplichten, steunfraude plegen, de kinderen slaan – niets van dit alles komt voor in het woordenboek van de vrouw. Seks vinden ze niet zo belangrijk. Liever zitten ze te zwijmelen bij de beeltenis van een aantrekkelijke ster op televisie of in een damesblad.

Vrouwen zijn volmaakt tevreden met hun maatschappelijk enigszins ondergeschikte positie. Natuurlijk is het belangrijk om een opleiding te volgen en te werken, maar in tijden van werkloosheid en laagconjunctuur vinden ze toch dat mannen voorrang verdienen boven tweeverdienende vrouwen. Hiermee geven ze niet alleen een persoonlijke keuze aan, maar spreken ze zich ook uit over vrouwen als categorie. Als het economische tij keert (waar het voorlopig niet naar uitziet, maar als hypothese dwingt het tot prioriteitstelling), dan kunnen die gelijke kansen kennelijk onmiddellijk weer aan de kant.

Zelden werd duidelijker aangetoond hoe flinterdun het feministische fineerlaagje eigenlijk is. Gelijkheid van de seksen werd afgezwakt tot keuzevrijheid voor de vrouw en wat blijkt? De kanariepiet verkiest het veilige, vergulde kooitje bij de kachel boven de buitenlucht, waar het regent en waait en waar de katten loeren. Met hun volle verstand en vanuit hun hele hart kiezen vrouwen voor niet-avontuurlijke gezelligheid, ofwel voor de middelmaat. Zo'n houding van rustig-aan-dan-breekt-het-lijntje-niet of van meer-potjes-op-het-vuur-hebben-pruttelen.

In vrouwen zegeviert geheel vrijwillig de absolute middelmaat. Zelf ben ik daar een sprekend voorbeeld van. Hier een sprankje intelligentie, daar een snippertje talent, genoeg voor een willekeurige man om er met volle kracht tegenaan te gaan en door vasthoudendheid en tomeloze ambitie de talenten te verdubbelen, zoals de parabel voorschrijft. En wat doe ik? Ik onderhoud mijn talent parttime, zodat het niet verkommert, en verder hang ik de was te drogen, zit de kinderen achter hun vodden, draai mijn rondjes in de supermarktcarrousel en gooi een brave scharrelkotelet in de pan. Niet eens met tegenzin, niet eens uit neerdrukkend plichtsbesef, maar omdat ik het op die manier wel prettig vind.

Middelmatigheid heeft grote voordelen, zowel voor de persoon zelf als voor de maatschappij. Mannen opereren extremer dan vrouwen. Misschien dat het resultaat vaak niet meer dan middelmatig uitvalt, maar in aandrift neigen ze vaker tot het extreme. In de categorie hoogste IQ-scores van 150-plus bevinden zich bijna uitsluitend mannen. Hetzelfde geldt voor de allerlaagste IQ-scores. Vrouwen klonteren samen in het midden. Grote genieën en misdadige gekken zijn in overgrote meerderheid man. Niet alleen de hele technologische vooruitgang, maar praktisch alle maatschappelijke overlast (vandalisme, zinloos geweld, oorlog in het algemeen) is toe te schrijven aan monomaan mannelijk extremisme. Vergeleken hierbij gedragen vrouwen zich als ware modelburgers. Braaf maar saai.

Vrouwen zouden volgens het onderzoek graag willen dat mannen meer aan het huishouden bijdroegen. Dit betekent zoveel als: ze zouden graag willen dat mannen meer op vrouwen gaan lijken, met het deeltijdwerk, de kinderzorg en de gezelligheid op de bank. Tekenend hierbij was wel dat vrouwen dit niet hier en nu voor zichzelf wensten, maar voor de volgende generatie. Blijkbaar zijn ze zelf dik tevreden met hun man die de wereld in trekt om draken te bevechten.

    • Beatrijs Ritsema