Pubers op het dak vervelen

Adolescenten hebben het moeilijk. Vooral wanneer ze onder elkaar zijn en niet van hetzelfde geslacht. De jongen en het meisje in de voorstelling Terracotta zitten weliswaar opgescheept met haar vader, maar er is een plek waar pa niet graag komt: het dak.

Een dak, in de vormgeving van Guus van Geffen, met alles erop en eraan. Met echte dakpannen dus, met dakkapelletjes en een dakgoot. Zo steil is het dak dat de acteurs het alleen met behulp van een goed weggemoffeld trappetje kunnen beklimmen. Dit decor suggereert gevaar: wie zich erop begeeft speelt met zijn leven. En daar is het het meisje dan ook om te doen. Zij ligt op de hoogste dakkapel, haar hoofd naar beneden, en zegt: ,,Ik wil dood.'' Maar de finale val stelt ze toch steeds weer uit. Eerst wil ze aandacht van de jongen. Koud kunstje. Hoe barser zij hem afwijst, des te nederiger smeekt hij om haar gunst. Totdat de rollen worden omgedraaid.

Dat spel van aantrekken en afstoten, op zo'n spectaculaire locatie, zou adembenemend moeten zijn. Maar het is het niet. De basis, de tekst, verveelt. Omdat de woning van het meisje aan een verfbeurt toe is wordt er eindeloos gezeurd over kleuren. Omdat de jongen niet dommer wil lijken dan hij is, somt hij alle woorden op die hij uit het woordenboek heeft geleerd. Omdat we dienen te beseffen dat de contactproblemen tussen de jongen en het meisje niet alleen te wijten zijn aan hun leeftijd maar ook aan de volwassenen geeft pa offstage een demonstratie van slecht gedrag. Schreeuwen, schelden, u weet wel.

Het stuk van Jess Walters (jonge hippe Britse schrijfster: wauw!) is er in de bewerking van Jules Terlingen niet beter op geworden. Dat kan ook liggen aan Terlingens regie. Enerzijds geeft hij de pubers zware tics mee: het meisje een starre blik, de jongen een overdaad aan taal en een belachelijk onhandige motoriek. Zo wekt hij de indruk dat zij beschadigd zijn, ja misbruikt. Anderzijds probeert hij Walters incestverwijzingen door een luchtiger thema te vervangen. Het bredere thema van het gehannes met seks. Het meisje sputtert wat over vroeger, toen ze samen doktertje speelden; de jongen wijdt uit over zijn klungelige copulatiepogingen met een bevroren kip.

Jules Terlingen heeft de naam radicaal te zijn. De vader, bij zijn eigen gezelschap Würz, en Salomé, bij Toneelgroep De Appel, waren inderdaad moedige voorstellingen. Maar nu, bij Het Huis van Bourgondië, is het alsof hij niet weet wat hij wil. En de twee jonge spelers, Marleen Scholten en Iwan Walhain, raken de weg kwijt, daar op dat schuine dak.

Voorstelling: Terracotta door Huis van Bourgondië. Tekst: Jess Walters. Regie en bewerking: Jules Terlingen. Decor: Guus van Geffen. Gezien: 28/11 Huis van Bourgondië, Maastricht. Tournee t/m 2/2. Inl.(043) 3219960.

    • Anneriek de Jong