Nederland

Er zijn van die dagen dat je liever even geen Nederlander zou willen zijn. Nee, ik doel niet op de situatie bij de Nederlandse Spoorwegen, want daar zijn we nu wel aan gewend. Als de conducteur omroept, zoals mij gisteravond in Zwolle overkwam, dat er een kwartiertje vertraging is `wegens gebrek aan machinisten' komen er zelfs gevoelens van vertedering en deernis bij me op.

Bij voetbalsupporters heb ik dat nog niet. Ze vertegenwoordigen een combinatie van agressie en domheid die je boos blijft maken. Er viel nog enigszins mee te leven zolang ze op hun eigen territorium bleven: de stadions en de clubkantines. Maar nu zetten ze een belangrijke stap verder. Met hun actie tegen de bioscopen die de Ajax-documentaire willen vertonen, dringen ze de bovenwereld van de maatschappij binnen. De culturele bovenwereld zou je zelfs met een groot woord kunnen zeggen. Zij zullen wel even bepalen wat we wel en niet kunnen zien in bioscopen waar velen van hen nog nooit een voet hebben gezet.

Dat de supporters van FC Utrecht daarbij vooroplopen, verbaast me niet. Een jaar of acht geleden sprak ik met Sjaak Swart, de vroegere rechtsbuiten van Ajax, over zijn bezoek aan uitwedstrijden als Ajax-supporter. FC Utrecht? Daar ging hij nooit meer naartoe. Hij was er de laatste keer, op weg naar het stadion, persoonlijk zo bedreigd en uitgescholden dat alle lust hem vergaan was.

Ziedaar het succes van de fysieke intimidatie. Dat is nog eens wat anders dan `het stille succes van de Spoorwegen', zoals een NS-woordvoerder de financiële opbloei van de NS noemt.

Zoals Swart, begrijpelijk, boog voor het geweld, zo deinzen nu de bioscopen terug, ook omdat ze weinig vertrouwen hebben in de politie, die liever niet ingrijpt `wegens gebrek aan politiemensen'.

In Nederland hebben we overal gebrek aan, behalve aan Willibrord Frequin. Hij ondernam gisteravond weer eens een volledig geslaagde poging om het imago van Nederland als nuchter, redelijk landje te torpederen. Met een cameraploeg van SBS6 overviel hij Máxima Zorreguieta bij haar Brusselse appartement. Het werd een van de gênantste vertoningen die ik ooit op tv heb gezien.

Frequin duwde haar zijn hypocriete bloemstukje in het gezicht, terwijl hij vragen bleef afvuren als: ,,Neemt u nu afstand van uw vader?'' Frequin als apostel van de mensenrechten slecht nieuws voor Amnesty International.

Toen Máxima de bloemen weigerde, kreeg ze van Frequin te horen dat ze zich daarmee wel erg impopulair maakte bij het Nederlandse volk. Máxima bleef bewonderenswaardig beleefd, maar ze zal zich vanaf nu ongetwijfeld bezorgd afvragen of het halve Nederlandse volk, met name het mannelijke deel, bestaat uit het vettige type van gnuivende, loerende verkoper van vierdehandsauto's à la Frequin.

Zou ze nog wel koningin willen worden met zo'n volkje onder zich?