Hard oordeel

Het is, bijna op de dag af, een jaar geleden dat iemand die mij dierbaar is mij dringend aanraadde een abonnement op Canal+ te nemen. Zoveel meer voetbal (te veel soms, dan eet ik m'n bordje niet leeg) maar vooral een aardige kijk op het buitenlands aanbod.

Spijt heb ik niet. Het is inderdaad een leuke aanvulling op hetgeen de NOS biedt. Nu zijn er in het oog springende verschillen. Zoals de NOS Johan Cruijff heeft, die van zijn `grote bek' veel baat heeft gehad omdat die `hielp bij 't nadenken', heeft tegenwoordig ook Canal+ zijn experts. Dat zijn niet zozeer de commentatoren als wel de technisch-tactische beoordelaars. Daarvan ken ik er ten minste twee die de lat zeer hoog leggen: Willem van Hanegem en Wim Kieft. Beiden voetbalkenners, daaraan behoeft niet te worden getwijfeld. Gepokt en gemazeld in de geheimen van het spel, dat zij beiden op zeer verdienstelijk niveau hebben beoefend.

Maar waar gaan zij van uit? Terugziende op hun eigen voortreffelijkheid van destijds stellen zij de hoogste eisen aan middelmatige voetballers. Hoofdschuddend constateren zij onophoudelijk dat er bitter weinig van deugt. Van Hanegem spant in somberheid de kroon. Het was weer niks, pleegt zijn conclusie te zijn. Kieft doet weinig voor hem onder. Beiden produceren een quasi verontschuldigend lachje dat hun messcherpe oordeel niet verzacht, maar onderstreept.

Waarom zouden ze dat doen? Ze lijken ervan uit te gaan, dat van al die voetbalmiddagen en -avonden niets goeds te verwachten is en dat de toeschouwers eigenlijk beter niet kunnen kijken, maar een goed boek lezen. Dat kan evenwel niet hun doelstelling zijn. Het moet anders zitten, maar hoe? Dat weet ik werkelijk niet.