Leickertje

Bij de RAI struikelde ik bijna over de zanger Ronnie Tober, nota bene in gezelschap van een vrouw die innig aan zijn arm hing, zodat ik totaal gedesoriënteerd PAN Amsterdam binnenstapte. De vele indrukken op deze `Kunst- en Antiekbeurs van de Lage landen' maakten mijn hoofd er niet helderder op.

De indrukwekkendste kunstwerken op de PAN zijn voor mij altijd de bezoekers. Het is net of je er het clubhuis van de hockeyclub Bloemendaal betreedt na een leuke match van de veteranen tegen Kampong. Het publiek ziet er verzorgd uit, de spraak is op een goedmoedige wijze geaffecteerd, en op het geld hoeft niemand te letten dat is toch al binnen. De gesprekken zijn dan ook van een verrukkelijke decadentie.

Dit keer was het een echtpaar van een jaar of zestig dat mijn aandacht onbewust opeiste. Ze bogen zich met grote toewijding naar de schilderijen. Hun kleding ademde een achteloos soort chic: duur, maar een tikje rommelig. De man droeg een bruin pak zonder stropdas, de vrouw een zwarte blazer met daaronder een lange, grijsgeruite wollen rok met een split. Dit split teken van kwaliteit had aan de bovenkant een klein metalen ringetje om het uitscheuren tegen te gaan.

Ze stonden lang stil bij Kerkinterieur, een schilderij uit 1851 van Jules Victor Genisson. De verkoper van de kunstgalerie had zich strategisch achter hen opgesteld, niet te dichtbij, maar ook niet te ver af, zodat hij onmiddellijk beschikbaar was als er technische vragen rezen. Het schilderij kostte 115.000 gulden, zag ik in de catalogus, maar dat bedrag was bij het echtpaar geen moment onderwerp van gesprek.

,,Deze is uit Canada'', zei de verkoper.

,,Ik heb nooit geweten dat-ie zoveel gereisd heeft'', zei de man.

,,Kunstenaars reizen veel'', zei de verkoper, zonder hoorbare jaloezie, meer op de toon van: dekselse jongens, die kunstenaars.

,,Ik heb er ook een'', zei de man. ,,Van mijn broer gekocht. Groot ding, neemt veel plaats in beslag, maar ik ben er tevreden over. Deze is ook mooi.''

,,Ja, prachtig'', zei de verkoper. Hij moest zijn kansen zien slinken. Wie wil er nou twee sombere kerkinterieurs in zijn kamer hangen?

,,Mooie, donkere lijst'', zei de man. Het klonk bijna troostend. Zijn vrouw, die even was weggedrenteld, kwam hem halen. ,,Je moet naar die Van Hove komen kijken'', zei ze.

Het echtpaar maakte zich beleefd uit de voeten. ,,Maar dat Leickertje'', hoorde ik de man tegenwerpen, ,,heb je dát gezien?''

Het ging om een zomers dorpsgezicht van Charles Leickert, prijs: 135.000 gulden. Ze knikte, maar liet er meteen op volgen: ,,En die Dommelshuizen dan?''

,,Kindje'', zei hij een beetje vermoeid, ,,we hebben al een Dommelshuizen.''

Ik nog niet, dus keek ik even na wat `Gezicht op het IJ van Amsterdam' van Cornelis Dommelshuizen precies kostte: 175.000 gulden. Ik stond er nog op te kauwen toen ik een struise vrouw naar haar man hoorde roepen: ,,Frederik!''

Zolang dat niet naar mij geroepen wordt, doe ik niet echt mee op de PAN.