Euthanasie

In `Draaiboek voor de Dood' (Z

11 nov.) wordt wederom duidelijk dat de Nederlandse psychiatrie erg weinig kaas heeft gegeten van het welvaartseffect op het leven van oudere mensen. Huisarts F. Weisz durft zelfs de stelling aan `Als ik geen genegenheid voel voor een persoon kan ik hem niet doden...'. Buiten de vraag of patiënten op genegenheid van hun artsen zitten te wachten, komt juist het omgekeerde, het gericht doden door artsen om van `het probleem' af te zijn, veel vaker voor.

De vergeten groep bestaat uit de onder curatele gezette, onmondige, veelal minvermogende hoogbejaarde psychiatrische patiënten waarvan er jaarlijks zo'n vijftienhonderd in gesloten inrichtingen via de dood-op-bestelling-methode volstrekt (il)legaal worden omgebracht om zo het wachtlijstprobleem efficiënt op te lossen. Het beëindigen van zinloos leven moet derhalve strafbaar blijven. De dood is een gegeven waar mensen op een gezondere manier mee moeten leren leven.