Amsterdam String Trio blijft spannend

,,Bravo'', riep een meneer scherp getimed nadat het Amsterdam String Trio op een fraaie manier zijn `Winterthema' had beëindigd. Die vorm van bijval hoort men in het BIMhuis niet vaak, maar het komt ook maar zelden voor dat dit wonderlijke trio daar optreedt. Het AST was jarenlang inactief en meende dat één concert in Nederland voldoende was om aan te kondigen dat het een nieuwe cd had gemaakt.

Onder de Engelse titel Winter Theme, opgenomen in Italië en uitgebracht op het dure Duitse label Winter & Winter.

Doordat het AST vooral in het buitenland speelt blijven ook Nederlanders zich verbazen over dit clubje met Maurice Horsthuis op altviool, cellist Ernst Reijseger en Ernst Glerum op contrabas. Want net zo wonderlijk als de `lage' instrumentatie van dit trio is de interactie op het podium en het door Horsthuis geschreven repertoire.

Verhaspelt bassist Ernst Glerum bij het aankondigen per ongeluk enkele titels? Is het echt de bedoeling van de componist dat Reijseger tijdens `Vette Haan stapt rond' zijn cello op het podium laat stuiteren en er een stukje mee gaat wandelen? Zo consequent als Horsthuis zijn poker face handhaaft, zo onnadrukkelijk zijn zijn composities. `En Deuil' en `Only Trees' worden gekenmerkt door een onbestemde, niet te vatten atmosfeer. Weemoed, berusting; je weet het niet.

Jazz, klassiek of `Jo met de Banjo', bloedserieus of ouderwets clownesk, het Amsterdam String Trio laat zich nog steeds niet categoriseren. Het blijft als spannend `ménage à trois', net als het klassieke huwelijk, alleen intact door het respecteren van de gouden regels voor het vreedzaam samenleven. Neem op gezette tijden afstand en zeur elkaar nooit aan de kop als er een avond visite is.

Concert: Het Amsterdam String Trio. Gehoord: 30/11 BIMhuis, Amsterdam.