Volvo voor de eeuwige accountant

Het aandachtig bestuderen van het foldermateriaal is het halve werk bij het maken van een autotest. Die van de Volvo S60 ziet er opgewekt uit; het nieuwe model rondtoerend onder de Canarische of Californische zon over immer filevrije wegen. Vooralsnog niks aan de hand daar, lekker temperatuurtje maar er is geen mens op of langs het door de Volvo bereden asfalt te zien. De dunne ozonlaag is er waarschijnlijk debet aan, want als men te lang buiten vertoeft, is er kans op een ziekte die begint met een h en eindigt met een r. De losjes gefotografeerde modellen zijn goedlachs, goedhuids en opgeruimd.

Kleur, interieur en bezigheden zouden zo uit een film van Lars von Trier geknipt kunnen zijn: duur design wordt afgewisseld met kleden van de rommelmarkt; een Vogue en droogbloemen samen in een verantwoorde papieren zak; Stan Gets, Keith Yarret en Pete Tong in de cd-wisselaar; voetballen met de kinderen die nog niet in de moeilijke leeftijd beland zijn; samen fruit kopen op de markt – man neemt de eerste hap uit een nog niet afgerekende appel; samen wandelen, met de boodschappen, in een zonbeschenen steeg en door een nachtelijk uitgaanscentrum. Zij speelt viool, waarmee ze vergeefs haar buien van melancholie tracht te bestrijden en is moeder van twee blonde kinderen. Wat hij in godsnaam uitvoert, is me onduidelijk.

Volgens Volvo moet dit een IT'er voorstellen, de beoogde doelgroep. Welke beroepsgroep hoort bij welke auto? Wie weten dat beter dan het personeel van een tankstation dat de ganse dag verplicht is om naar het opgefokte tuig en hun auto's te kijken.

Deze auto die Volvo van het ietwat bezadigde imago moet afhelpen, heeft volgens de folder een bovenmatige wegligging en is gezegend met een bijzonder fraai in- en exterieur. En ook Volvo's mantra `veiligheid' duikt weer op in de swingend geschreven tekst. Welgeteld vijftig maal.

Bij de eerste aanblik van de Volvo 850 werd ik een beetje duizelig; helemaal goed, deze auto en hij reed zoals hij er uitzag. Vooral de kont in zilvergrijs was machtig prachtig, evenals het achterste van de S40 trouwens. Eindeloos rotzooien aan het ontwerp heeft de stoere wagen geen goed gedaan, ja, heeft hem warempel iets nichterigs gegeven. Wat toch niet de bedoeling kan zijn geweest, want volgens een serieus te nemen wereldwijd onderzoek is 99,32 procent van de Volvobestuurders hetero, of is van plan dat te worden.

De wagen is groot en fors, oogt als de S80, de grote broer die op hetzelfde platform verwekt is. Volgens de tekst moet de auto functionaliteit, passie en doortastendheid uitstralen. Dat is heel wat en ditmaal te veel gevraagd. Het is een S80, waarvoor ik een zwak heb, met een afgeronde neus en een schuin aflopend dak, met dezelfde foeilelijke achterlichten. In plaats van het visje op de achterklep kunt u nu uw geloofsovertuiging kenbaar maken door Christus of Allah in een of beide monstrueuze achterlichten te plaatsen. Hoe langer ik er naar staar, hoe meer ik de pest aan ze krijg.

De stoelen zitten zoals gebruikelijk perfect – alles leer en plastic hier – met een naar voren hellende middenconsole, waarin zich een ruime hoeveelheid knopjes en schuifjes bevindt. Daarnaast is er een premium geluidsinstallatie met wel dertien luidsprekers; de eerste bekeuring voor geluidsoverlast in een file zal ongetwijfeld aan een S60 bestuurder worden uitgereikt. Verder: telefoon en een navigatiesysteem voor het geval u verdwaalt tijdens de wekelijkse rit naar uw bejaarde ouders in het oosten van het land, waar ze een appartement met videobewaking en de toepasselijke naam De Laatste Springplank hebben aangeschaft voor veel te veel geld. Een stem die verdacht veel lijkt op die van Wim de Bie wijst u vanuit de linkerspeaker de juiste weg. Maar om nu permanent voor files te waarschuwen terwijl ik al minutenlang op mijn tuinpad stilsta.

Er is door de schuine – sportieve! – daklijn een forse dode hoek naar achteren ontstaan, zodat die vermaledijde achterlichten een niet al te lang leven zullen hebben. De wegligging is keurig (een beetje zeperig in de middenstand), alles is afgestemd op lange Zweedse en Amerikaanse wegen. De lofuitingen over weggedrag en stuurprecisie komen me ietwat overdreven over. Dit is een goed gebouwde auto, in elkaar gezet met onderdelen die ook in andere Volvo's te vinden zijn. Hij is niet mooi en ook niet lelijk, betrouwbaar, degelijk, een tikkeltje saai zelfs. Wilt u van hem af, blijkt hij ook nog wat op te brengen.

En dan nu de mening van de echte deskundigen, de pompbedienden. De hel is een feestje van deze beroepsgroep. De toekomstige rijder van de S60 wordt... tatereta: de eeuwige accountant.