Sinterklaas

Max en Vera waren best opgewonden. Sinterklaas was in het land. Waar in het land hij precies was, wisten ze alleen niet. Hij kon overal zijn, en zelfs vlak bij hun in de buurt. Dat maakte het spannend. Bovendien wisten ze dat er een heleboel Sinterklazen waren. Dat maakte het nog spannender. Niet iedere Sinterklaas was de echte Sinterklaas. Je kon zomaar een nep-Sint op bezoek krijgen. Ze leken allemaal erg op elkaar. Max en Vera zaten er maar mee. Ze werden er hardstikke zenuwachtig van.

,,Hoe kun je de echte Sinterklaas herkennen?'' vroeg Max op een donkere donderdagmiddag. Hij en Vera zaten in de keuken met een kaasschaaf wortels te schrapen.

,,Aan zijn baard natuurlijk,'' antwoordde Vera meteen. ,,De nep-Sint heeft een nep-baard, en de echte een echte baard.''

,,Echt?'' Max kon zich niet voorstellen dat iemand in het echt zo'n lange witte baard had als Sinterklaas. Aan de andere kant: hij wist ook niet hoe oud de Sint was. Ieder jaar was hij jarig, maar nooit hoorde je hoe oud hij nou eigenlijk werd. Dat was ook zoiets. Max kon daar helemaal niet tegen. Dingen moesten duidelijk zijn, vond hij.

,,Ja natuurlijk Max,'' riep Vera uit. Soms vond ze Max maar een rare.

Nu dit weer. Als Max gewoon beter naar haar luisterde, zou hij minder hoeven te piekeren. Het was toch heel simpel wat ze zei? De echt Sint herkende je aan zijn baard, en hij had ook echte witte wenkbrauwen. Alle andere Klazen waren nep.

Op dat moment werd er keihard aan de bel getrokken. Max en Vera keken elkaar meteen aan. Ze dachten allebei hetzelfde. Ze holden de gang door en gooiden de voordeur open. Ze keken naar links, ze keken naar rechts - ze zagen niemand.

,,Jongelui...'' klonk toen ineens een barse stem.

Van schrik sprongen Max en Vera in elkaars armen.

Van achter de grote eik die in de tuin stond, kwam ineens een Sinterklaas te voorschijn. Zijn lange baard glinsterde en hij wankelde een beetje. Gelukkig had hij een grote staf die hij als wandelstok kon gebruiken. Onder zijn andere arm had hij een dik boek.

,,Sinterklaas,'' mompelden Max en Vera.

De Sinterklaas stapte door het krakende grint recht op hen af. Hij zag er best echt uit. Hij droeg witte handschoenen en aan zijn mijter hingen links en rechts rode flappen. Max en Vera hielden elkaars hand vast.

,,Jullie zijn Max en Vera hè,'' sprak Sinterklaas nu, ,,ik heb over jullie gehoord dat...''

,,Wat heeft u gehoord?'' vroeg Vera brutaal. Ze knipoogde naar Max.

Ze had iets gezien wat ze niet vertrouwde. Sinterklaas had gymnastiekschoenen aan. Ze staken met hun neuzen onder zijn jurk uit.

,,Bent u wel echt?'' vroeg Max. Hij was verbaasd dat hij het durfde.

,,Wel heb ik jou daar,'' dreunde Sinterklaas, ,,ben ik echt? Natuurlijk ben ik echt, hoe durven jullie? Dit is...'' De Sint zocht naar woorden.

,,Dan wil ik aan uw baard trekken,'' vervolgde Max, ,,de echte Sinterklaas heeft een echte baard. En hij loopt niet op gympen.''

De Sinterklaas keek verschrikt naar zijn voeten. Dat had hij beter niet kunnen doen. Want Max en Vera gaven elkaar een duwtje en sprongen toen allebei recht vooruit, zo de lange, witte baard in.

,,Auw!!!!'' schreeuwde Sinterklaas uit alle macht. Het dikke boek dat hij onder zijn hield viel op de grond, en bijna viel de Sint zelf ook.

Dankzij zijn staf kon hij overeind blijven. Maar nooit eerder had hij twee kinderen in zijn baard gehad! Van pijn sprongen de tranen in zijn ogen.

"Help! Help!" riep hij.

Max en Vera begrepen maar langzaam wat er aan de hand was. Ze waren

een oude man in zijn baard gesprongen, omdat ze dachten dat hij met lijm of elastiek aan zijn hoofd zat. Maar de baard liet niet los en wat anders moesten ze denken dan dat ze bij de échte Sinterklaas in zijn baard hingen?

Ze durfden van schaamte niet eens los te laten.