Euthanasie 1

De euthanasiewet is door de Tweede Kamer aangenomen.

Dat lijkt mij een goede zaak, hoewel ik als huisarts met de zorgvuldigheidseisen en meldingsprocedure, zoals die de laatste jaren gehanteerd worden, goed uit de voeten kan. Maar er staat ook dat patiënten met de ziekte van Alzheimer (dementie) in een vroeg stadium van hun ziekte in aanmerking kunnen komen voor euthanasie, en dat is niet goed. Sterker: dat is heel erg fout.

Want mensen in een beginstadium van deze ziekte zijn niet erg ziek en vinden zichzelf meestal helemaal niet vergeetachtig; kortom ontkennen hun ziekte, en zullen dan zeker nog geen euthanasie wensen.

Logisch, want bijna altijd begint de ziekte zo sluipend, dat het vaak lang duurt voor familie, vrienden iets door hebben en artsen de diagnose stellen. En voor je het weet komt dan het stadium dat de zieke zo tevreden dement/dementerend is dat hij geen euthanasie meer wenst, of geen idee meer heeft wat euthanasie is. En dan euthanasie toepassen op een redelijk tevreden demente bejaarde, omdat dat voor de ziekte zo was vastgelegd lijkt me moord en ik kan mij geen arts voorstellen die daaraan meewerkt.

Een valkuil is ook, vooral bij mensen die euthanasieverklaringen opstellen en ondertekenen waarin dementie expliciet genoemd wordt, de angst om dement te worden. Angst kan vaak lijden tot depressies en bij bejaarden is het onderscheid tussen depressie (behandelbaar) en beginnende dementie zeer moeilijk. Euthanasie in het beginstadium van dementie valt ook moeilijk te rijmen met de inspanningen om deze ziekte te behandelen; voorlopig zijn er alleen nog maar pillen die de verergering vertragen, waar je ook je vraagtekens bij kunt zetten, maar toch.

Jammer dat de waarschuwende geluiden over (het afwijzen van) euthanasie bij demente bejaarden van de zijde van verpleeghuisartsen de politiek niet afdoende hebben bereikt.

    • Joachim Knap