Blind vertrouwen

Alles wordt anders en daar is hulp bij nodig. Dus de verfwinkel gebeld: `Wij komen kwasten.' Het Tapijtenparadijs: `Het ligt voor u het weet.' Verhuisbedrijf Coulance: `Wij pakken in en rijden weg.' En Boudewijn, de onvolprezen Boudewijn: `Ik boor van oor tot oor.' Stuk voor stuk mensen op wie je blind kunt vertrouwen.

Kom daar eens om als het om voedsel gaat: het vertrouwen van de consument is tot het nulpunt gedaald. Volgens de Wageningse hoogleraar communicatie, Cees van Woerkem, is ,,de vertrouwensbreuk tussen de voedselproducent en de consument haast onoverbrugbaar''. Dat zegt hij in HP/De Tijd. Volgens hem is een belangrijke reden voor de commotie rond BSE het feit ,,dat we niet meer kunnen leven met risico's''.

,,Alles moet afgedekt en geregeld zijn, ons geluk en onze welvaart mogen niet bedreigd worden. Zeker niet door zoiets als voedsel. Gebeurt dat toch (...) dan is de samenleving gelijk in een shock.'' Anders dan in vroeger tijden zijn mensen er anno 2000 volgens Van Woerkem niet langer van overtuigd dat goed voor hen gezorgd wordt — niet door de overheid, niet door het bedrijfsleven én niet door de milieubeweging. ,,Er is geen duidelijke autoriteit meer die men blindelings vertrouwt.'' Ook VN besteedt ruim aandacht aan `gevaarlijk eten'. Bijna zo erg als gevaarlijke bronnen. Volgens Midas Dekkers is het niet ondenkbaar ,,dat die ophef over BSE het einde van het vlees eten inluidt. Stoelen, tafels, potten en pannen, ze komen allemaal uit fabrieken. Eten hoort ook uit de fabriek te komen. (...) Hoe een dier tot vlees wordt gemaakt, is voor de moderne mens steeds stuitender. En nu er ziekten aan te pas komen (...) dat is het ergste wat we kennen'', zegt hij in VN.

Het blinde vertrouwen in bijvoorbeeld de medische stand is ook al geruime tijd aan erosie onderhevig, vooral bij slachtoffers van medische missers, waaraan HP/De Tijd een artikel wijdt. Artsen geven fouten niet snel toe, zeker niet publiekelijk. ,,Patiënten die het slachtoffer zijn geworden van medische fouten (...) gaan een zware tijd tegemoet als ze hun recht proberen te halen. Het is aan hen om aan te tonen dat er fouten zijn gemaakt en dat die verwijtbaar zijn. Het levert een ongelijke strijd op'', aldus het blad. Daar komt nog bij dat artsen van hun verzekeraar ,,niets mogen zeggen over hun aansprakelijkheid. Als ze dat wel doen, lopen ze het risico zelf voor de schade te moeten opdraaien.'' Nee, dan liever een slachtoffer tot gek wordens toe van het kastje naar de muur sturen.

Of ze er blind op varen, is niet bekend, maar dat ze erbij zweren is een feit: de jonge dotcommers schuwen `een lijntje coke' niet. ,,Cocaïne geeft energie, en dat is precies waar jonge dotcommers behoefte aan hebben. In een wereld waar je erop wordt aangekeken als je al om zeven uur 's avonds van je werk weggaat, is een snuifje op zijn tijd bijna een noodzaak geworden'', aldus Elsevier in een artikel over `De witte motor'. In Amsterdam ligt de piek van de bezorging op donderdagmiddag rond een uur of drie, vier. ,,Dan rukken de scootertjes uit naar diverse bestemmingen: advocaten-en makelaarskantoren, gewoon bij mensen thuis of naar een café.'' Volgens Elsevier ,,verliezen cokegebruikers de controle niet. Ze worden scherper, sneller en blijven er goed uitzien.'' Heel anders dan zij die godsdienstig zijn, althans als de lezers van HN willen geloven wat Freud hen toedicht: godsdienstigheid is volgens hem weliswaar geen ziekte, ,,Freud ziet het als waan in plaats van een neurose of een psychose. Eigenlijk zegt hij: het is een storing in de ontwikkeling'', aldus Freud-kenner Dick Boer.

Misschien moeten Kamerleden ook aan de coke. Dan worden ze misschien scherper, bijvoorbeeld betreffende een mogelijk huwelijk van de kroonprins met `de dochter van'. En klinkt straks wellicht ,,een denderend nee'', wat volgens De Groene Amsterdammer zou moeten gebeuren. Je mag er blind van uitgaan dat dat niet gebeurt.

    • Anna Visser