Buitelend spel van Wallace

Wat saxofonist Greg Osby donderdag nauwelijks lukte – het BIMhuis te veroveren met `verdoekte' standards – ging collega Bennie Wallace zaterdag heel goed af. De manier waarop de laatste een standard aanpakt lijkt in één opzicht sterk op die van Osby: er gaan heel veel noten mee gepaard. Dat bij Wallace de thema's toch herkenbaar blijven is te danken aan zijn retorisch talent. Door zijn fraseringen heen blijf je toch de vertrouwde liedjes horen.

Dat Wallace zaterdag de moeite nam de stukken verstaanbaar toe te lichten, maakte zijn concert extra toegankelijk, zeker voor het jongere publiek. Niet iedereen zal anno 2000 immers weten dat It's only a Papermoon een favoriete ballad van de saxofonist Lester Young was of dat het zo meezingbare Love for Sale al zo'n zeventig jaar oud is en werd geschreven door `tunesmith' Cole Porter.

Dat Wallace inmiddels 54 is – hij oogt minstens tien jaar jonger – was in het BIMhuis niet te merken aan zijn spel dat nog net zo buitelde als tijdens zijn debuut eind jaren zeventig. Wel bedong hij een extra lange pauze wat het Nederlandse Niehove trio, genoemd naar de ontmoetingsplaats in de provincie Groningen, de gelegenheid gaf op de voorgrond te treden. Wat leidde tot twee in memoriams van de hand van gitarist Jan Kuiper, de ene voor saxofonist Eddie Harris, een omstreden talent, de ander voor Wim Overgaauw, vader van alle jonge Nederlandse jazzgitaristen.

Een perfecte eenheid vormde het trio met bassist Harry Emmery en drummer John Engels nog niet, ook niet achter Bennie Wallace, maar het komt uiteindelijk vast goed als ieder wat water in zijn wijn wil doen. Het is natuurlijk ook geen sinecure; het eens te worden over All the Things you are, een compositie van Jerome Kern, waar alleen al in de jazz zeker duizend versies van zijn vastgelegd.

Concert: Bennie Wallace & Niehove Trio. Gehoord: 25/11 BIMhuis. Verder: 29/11 DJS, Dordrecht; 2/12 Nighttown Rotterdam; 3/12 De Burcht Leiden.