Voor eeuwig getekend

Het nog jonge leven van basketballer Allen Iverson verloopt zoals dat veel uitblinkende sporters is vergaan. Het is het leven van zo'n mensenkind dat heeft moeten vechten om bestaansrecht te verwerven, allerminst het leven van een kind dat is opgegroeid in een omgeving van weelde, warmte en veiligheid. Altijd leven in de onzekerheid of je er mag zijn, of mensen van je houden, of je nog zou willen verder leven – dat is zeker geen beschermd leven.

Wanneer je jonge mannen als de huidige ster van het Amerikaanse basketbal vanuit de hel de hemel ziet bestormen, springt je hart open. Natuurlijk is het 25-jarige mannetje dat de fans van de Philadelphia 76ers in extase brengt, allerminst een lieverdje. Misschien is hij gestoord, misschien zou hij zelfs in analyse moeten, in de hoop dat de theorieën van Freud hem verlossen van alle trauma's die hij in zijn jonge jaren heeft opgedaan.

Aandacht, dat is wat hij wil. Altijd, zijn hele leven zal hij hunkeren naar de aandacht die hij in zijn jeugd tekort is gekomen. Zijn moeder was zestien toen Allen werd geboren. Zijn vader was al verdwenen toen hij hoorde dat hij vader zou worden. De afwijzing die Allen moest ondergaan doordat zijn vader hem de rug toekeerde, is door niemand goed te maken. De inspanningen die zijn straatarme moeder zich heeft moeten getroosten om hem in leven te houden, hebben hem voor altijd achterdochtig maar tegelijk vechtlustig gemaakt.

Gelukkig was Ann Iverson zo verstandig dat ze haar immer vechtende zoontje liet sporten. Football, basketbal en honkbal – daarin kon hij zijn agressie kwijt. Tsjonge, wie hem op het football-veld en later de basketbalvloer heeft gezien, fel, slinks, altijd willen scoren, zag in hem een survivor. Wie hem in de weg stond, wachtte een gewelddadig antwoord.

Allen was nog geen achttien toen hij door de politie werd opgepakt bij een vechtpartij op een bowlingbaan. De jongen had om zich heen geslagen als een idioot. Vijftien jaar gevangenisstraf eiste de aanklager, tien jaar was het vonnis. Vier maanden zat hij in de cel, alvorens de gouverneur van Virginia na nader onderzoek oordeelde dat de jongen onterecht zat opgesloten. Iverson kwam vrij en moest naar een school voor probleemkinderen. De afwijzing die hij al eerder had ondergaan, werd nog eens geaccentueerd door deze rechtsgang. In het basketbal zou hij revanche nemen.

De kans op een plaats op een universiteit werd hem niettemin bijna ontnomen, want een jongen met zo'n achtergrond krijgt weinig kans in de Amerikaanse samenleving. Gelukkig was er een reddende engel in de persoon van een basketbalcoach en werd Allen toegelaten op Georgetown University. De vechtlust nam na deze ervaring uiteraard nog meer toe, al kon hij die nu gelukkig op de basketbalvloer kwijt. Het profteam van de Sixers wilde hem wel, want wat Iverson liet zien was zeer zeldzaam. Maar hoe goed hij ook speelde, hoe onnavolgbaar hij ook was, hoeveel punten hij ook scoorde, hij bleef onevenwichtig. Iverson bleef een rebel, een kind dat geen begrip vindt. Hij ging zingen en bracht een rap-cd uit, vol provocerende teksten. Allen Iverson kon het niet laten iedereen ervan te overtuigen dat hij zich als mens niet begrepen en aanvaard voelt.

Nu speelt hij consequent goed. Zijn coach Larry Brown begrijpt hem, hij probeert zijn vader te zijn. Nu is Iverson de beste speler van de NBA. Hij begrijpt dat hij niet met grote kettingen om moet lopen en met rare tatoeages aandacht moet trekken. Zijn Sixers zijn het succesvolste team, dankzij hem. Zou het voor hem voldoende zijn? Zou de liefde die fans, coach en media hem nu betuigen hem kunnen overtuigen dat ook hij als sterveling wordt aanvaard?